Sociale angst en emotieregulatie verbeteren
De bevindingen, gepubliceerd in de Journal of Neuroscience, tonen aan dat het afstemmen van activiteit tussen twee hersengebieden mensen helpt om hun automatische reactie op sociale dreigingen te doorbreken.
Deelnemers voerden een taak uit waar ze blije en boze gezichten te zien kregen. Ze moesten daarbij een joystick naar zich toe trekken of juist van zich afduwen. Soms kregen ze instructies die tegen hun automatische neigingen ingingen. "We onderzoeken hoe mensen hun automatische vermijdingneigingen onder controle houden, vooral in sociale en emotionele situaties," zegt promovendus Mariana Carneiro de Andrade. "Als je een boos gezicht ziet dan is je eerste reactie misschien om afstand te nemen. Maar in het dagelijks leven is het vaak belangrijk om dat impuls te onderdrukken en de situatie toch aan te gaan."
Hersenstimulatie interventie
In dit onderzoek werden ongeveer 50 mensen met verhoogde sociale angst getest. "Met deze neuromodulatie-interventie worden mensen beter in het sturen van hun automatische reacties," vertelt Carneiro de Andrade. "En het werkt vooral goed bij mensen die meer angst ervaren.” De stimulatie sluit aan bij wat het brein zelf al doet. Onderzoekers plaatsen twee elektroden op het hoofd en geven een lichte wisselstroom van ongeveer één milliampère, net genoeg om iets op de huid te voelen.
"Het gaat niet om het stimuleren van één hersengebied," legt Sjoerd Meijer uit, eerste auteur van de studie en postdoc aan de University of Oxford. "Het ene gebied houdt het doel vast: 'Ik moet benaderen' terwijl het andere gebied de beweging uitvoert. Wij proberen de communicatie tussen die gebieden te verbeteren." Volgens Meijer maakt juist die focus op communicatie tussen hersengebieden de interventie innovatief. "Er zijn nog maar weinig studies die laten zien dat je de samenwerking tussen twee hersengebieden op deze manier kunt versterken."
Een stap richting klinische toepassingen
De publicatie is ook een grote stap richting klinische toepassingen. Het team analyseert momenteel data van het SpeakUp!2.0 project, waarin patiënten met sociale angst dezelfde neuromodulatie-interventie krijgen terwijl ze een korte, onverwachte presentatie geven voor een publiek, een vorm van blootstelling.
“De grootste drempel voor therapie is vermijding," zegt Meijer. "Als je blijft wegkijken van wat je spannend vindt, leer je nooit dat het eigenlijk veilig is." Carneiro de Andrade vult aan: "Wat we verwachten is vaak veel erger dan de werkelijkheid. Door onze angsten onder ogen te zien, leren we dat het meestal goed komt.”