"Zo werd ik alsnog journalist..."

Malou van Hintum (Oss, 1961) is wetenschapsjournalist en publiceert over psyche en gezondheid. Ze schreef meerdere boeken, waaronder ‘Brein onder druk. 'Over stress, agressie en veerkracht’ dat afgelopen juni verscheen. Verrassend genoeg gaat aan deze carrière een studie Politicologie/Internationale Betrekkingen vooraf.

Waarom Politicologie en waarom Nijmegen?

“Met politiek houd ik me al vanaf mijn veertiende bezig. Ik kan me niet anders herinneren dan dat we thuis altijd politieke discussies voerden. Ik wilde óók heel graag journalist worden, maar vond het jammer om met mijn gymnasiumdiploma een hbo-studie te volgen.

Mijn toenmalige vriendje ging in Nijmegen geschiedenis studeren. Ik geloof niet dat we opleidingen van verschillende universiteiten vergeleken hebben. Zo kwam ik bij Politicologie in Nijmegen terecht.”

Wat is je het meest bijgebleven van je studie?

“Tijdens de introductie werd ik hartstikke ziek nadat we op een of andere zolder hadden geslapen. Daardoor kon ik de intro niet afmaken, wat me meteen op achterstand zette. Maar een belangrijkere ervaring volgde tijdens mijn afstuderen. Ik had een scriptie geschreven over ‘Mannen en agressie’, waarin ik bij verschillende wetenschapsgebieden te rade ging om te achterhalen of mannen een biologische aanleg hebben voor agressief gedrag. Vanwege het multidisciplinaire karakter bleek het heel lastig mijn scriptie goed te laten beoordelen. Eigenlijk wilde niemand er echt verantwoordelijkheid voor nemen. Intussen had ik wel iets te pakken dat nog steeds actueel is: dat mensen een bepaalde biologische aanleg kunnen hebben, maar dat het heel erg van de omgeving afhangt hoe die zich uitdrukt en ontwikkelt.”

Hoe ben je na je studie toch nog in de journalistiek beland?

“Ik wilde vervolgonderzoek doen, maar stuitte op hetzelfde probleem als bij de beoordeling van mijn scriptie. Omdat ik absoluut geen uitkering wilde, ben ik toen naar het KUNieuws gestapt – de voorloper van Vox – met de vraag of ik mocht komen schrijven. Zo werd ik alsnog journalist.”

Hoe kwam je aan je eerste betaalde baan?
“Zeg maar baantje. Naast mijn werk als freelancer kon ik voor twee dagen in de week aan de slag als (eind)redacteur voor het ledenmagazine van de PPR (later GroenLinks, red.). Dit was eind jaren tachtig, de werkloosheid was torenhoog, dus ik was dolblij dat ik leuk werk had. Maar omdat ik als journalist onafhankelijk wilde zijn, heb ik na een paar jaar toch ontslag genomen. Toen ben ik voor een aantal universiteitsbladen gaan schrijven. Ook ben ik een poosje redacteur geweest bij Spijkers met Koppen, tv-recensent voor Opzij en werkte ik voor de rubriek Politiek en Bestuur van Intermediair.”

Veel lezers zullen je kennen van Vrij Nederland en de Volkskrant.
“Ik heb negen jaar als (eind)redacteur en chef Achtergrond voor Vrij Nederland gewerkt en vijf jaar voor de wetenschapsredactie van de Volkskrant, tot 2014. Tegenwoordig ben ik weer freelancer. Ik schrijf geregeld voor De Groene Amsterdammer, NRC en Trouw, ik werk aan een nieuw boek en ben actief als dagvoorzitter.”

Heb je nog profijt van je studie?

“Ik doe heel vaak een beroep op wetenschappers voor mijn werk en schrijf ook over hun onderzoek. Dat gaat denk ik gemakkelijker als je zelf gestudeerd hebt. Je ziet niet zo op tegen een berg tekst en zet eerder vraagtekens bij onderzoeksresultaten die als ‘nieuw!’ of ‘grensverleggend!’ worden gepresenteerd dan niet-academici."

Heb je tips voor de studenten van vandaag?

“Allereerst: doe iets waar je nooit genoeg van krijgt. De toekomst is zo onzeker en onvoorspelbaar dat je maar beter kunt doen waar je hart ligt; dat zorgt voor de meeste creativiteit, bezieling en werklust. Mijn tweede tip: zorg voor een goed netwerk. Ik heb me lang niet gerealiseerd hoe belangrijk dat is. Zorg ervoor dat je daar niet alleen komt halen, maar dat je zelf ook geeft.

Tot slot, voor wie actief blijft in de wetenschap: kijk nadrukkelijk over de grens. De Nederlandse overheid geeft bar weinig om wetenschap. Er wordt te weinig in geïnvesteerd en de concurrentie om onderzoeksgeld is moordend. Ga je promoveren, bedenk dan dat 80 procent van de promovendi geen baan vindt in de wetenschap. Stel jezelf daarom de vraag waar je dan wél aan het werk zou kunnen.”/JvdB

Meer weten over Malou van Hintum? www.malouvanhintum.nl

Milou van Hintum