Zoek in de site...

Prijsreis New York

Op 18 oktober 2007 gingen de winnende teams van de Estafette en Sum of Us naar New York. Lees hieronder hun reisverslagen.

Verslag uit Amsterdam

Op normale dagen komt mijn vader al zingend ‘ik heb geen zin, om op te staan’ mijn nog donkere kamer binnen om met veel vrolijk lawaai me mijn bed uit te jagen. Dit was geen normale dag. De douche was al weer uit en de boterham al bijna op. Ook de rest van de groep op Schiphol vertoonde ondanks het vroege uur weinig tekenen van slaperigheid en ochtendhumeur. Enthousiast en vol energie gingen we langs klm-meisjes en douaniers, vergeten namen werden weer opgehaald en koffie werd achterovergeslagen. Eenmaal zittend werden in onze buiken  naast de kriebels van verwachting het gevoel van opstijgen toegevoegd: we waren op weg naar New York!

Deze ‘we’ was een bijzondere samenstelling van mensen die elkaar grotendeels maar één keer eerder hadden gezien. Vijf scholieren uit Breda en vijf uit Amsterdam, waaronder ikzelf, en daarnaast vijf begeleiders uit Nijmegen, een hoogleraar, een promovendus en drie studenten. Dit bonte gezelschap werd compleet gemaakt door een meegereisde journaliste en een, later gearriveerde, fotograaf. De reden voor deze reis was het winnen van een wiskundewedstrijd, waarmee we ons kennelijk hadden bestempeld als wiskundige genieën.

Al was de reis op zich al een belevenis dankzij de wonderbaarlijke, persoonlijke, multimedia-schermpjes, de echte golf van opwinding ging pas door de groep toen we vanuit onze riante bus naar het hotel een glimp van de skyline opvingen: speculaties wat nu de empire state building was, voerden de boventoon. Ondertussen gingen de kolossale gebouwen met majestueuze entrees aan ons raam voorbij. Tussen de drukte van het verkeer zagen we dat de taxi’s echt geel waren en werden er door de autoliefhebbers onder ons nog wat leuke karretjes gespot.

Het hotel, the Central Park Hostel, stond qua luxe in schril contrast met de rest van de reis. Op een normale eenpersoonskamer waren vier stapelbedden gepropt zodat we er letterlijk onze kont niet konden keren. De rest had, zoals eigenlijk was afgesproken, tweepersoonskamers. Maar er was een bed, er waren douches en het was schoon, dus wat wil een mens nog meer. En na twee dagen in het luxueuze bankleven van Manhattan waren we al weer helemaal tevreden over het ABP, onze hoofdsponsor. We rolden van de ene luxe brunch naar het andere overheerlijke hapje, natuurlijk allemaal op de zoveelste verdieping van een wolkenkrabber. Het – letterlijke – hoogtepunt was het eten in ‘the View’, een restaurant dat, in een rustig tempo, om zijn as draait, zodat we een prachtig panorama uitzicht hadden over New York.

Maar natuurlijk doken we niet voor het eten de financiële wereld in. We begonnen donderdag bij Bear Stearns, een van de grootste banken ter wereld op het gebied van effectenhandel. Met Oliver Jakob en Kanwardeep Ahluwalia als gastheren, zien en horen we veel over hoe het er aan toe gaat bij Bear Stearns. Wat mij opviel was de vrij individuele en gespecialiseerde manier van werken. Als werknemer speel je met hoeveelheden geld die je van je leven niet zal bezitten: hoe irreëel dat je na je werk weer terugkeert naar normale financiële omstandigheden en gewoon moet opletten of de pindakaas wel in de aanbieding is of niet.

Vrijdag was een echte ABP-dag. We werden onder de hoede genomen van Werner Frohn, een aardige Limburger, die ons al uitleggend gidste door de financiële wereld van het ABP. Het geschreeuw en het mierengekrioel op de NYMEX, de saunahitte in de metro, de jongetjes van New Holland Capital en bovenal de sfeer van belangrijkheid en waardigheid bij Renaissance Technologies maakten het tot een memorabele dag. Renaissance Technologies, die met goedkope posters aan de muur hun naam eer aan proberen te doen, is de top. Een Vlaming en een Nederlander werden op ons gezet om ons te vermaken, waar ze uitstekend in slaagden: met heldere, slimme en vrolijke wiskunde verwonderden ze ons en schenen ze bovendien de financiële wereld te veroveren. We mochten ook nog een kwartiertje de big boss Jim Simons aansschouwen - wat, gesteld dat hij dag en nacht doorwerkt, zo’n 40000 euro kostte - naast dat feit een indrukkend persoon waar de autoriteit vanaf spatte.

Alsof we gewoon thuis waren begon het weekend op vrijdagavond: Breda en Amsterdam splitsten zich op, waarna Breda de wondere wereld van het New Yorkse speelgoed ging ontdekken en Amsterdam ordinair de kroeg indook, wat nog een opgave blijkt te zijn in het strenge New York. Het wordt een gezellige avond en voldaan klimmen we daarna in onze gammele stapelbedjes.

Amerika, het land waar alles kan. Het is weekend dus we gaan naar school. Gelukkig niet zomaar een, nee, we gaan naar Columbia University. Prachtige, monumentale, neoclassicistische gebouwen met een soort Pantheon aan de kop omringen een rustig, mooi plein. De opeenhoping van kennis en  intelligentie, de prachtige faciliteiten en de levendigheid deden mij – samen met het zonnetje over het groene gras – smelten voor deze plek. Dit is dé plek om je te kunnen ontwikkelen en om je plaats in de wereld te vinden. De combinatie van hoogstaande wetenschap, politiek – vele internationale regeringsleiders komen daar een toespraak houden – en culture activiteiten – de Manhattan School of Music is om de hoek, wat mij als musicus ook wel bevalt – maken deze universiteit bijzonder. Al werd de droom al een beetje onderuitgehaald door de binnenkant van de wiskundefaculteit waar we even een blik wierpen, ik ga maar vast sparen.

Een enerverende taxirit later gaan we het hoofdgebouw van de Verenigde Naties binnen. Al was het leuk de o zo bekende vergaderzalen te zien, het was een afgetrapte en treurige bedoeling. Aan de versleten stoelen hingen plastic dingetjes, die waarschijnlijk ooit hadden gediend als vertaalapparaatjes en tijdens de rondleiding kregen we voornamelijk door lidstaten geschonken kunstwerken te zien: geen interessante verhalen over de organisatie van de VN of de problemen in zijn bestaan, het was puur toeristisch, niets meer en niets minder. En zo gingen we ook toeristisch verder. Na een bezoek aan het te grote warenhuis Macy’s, zakten we Manhattan af om daar een boottochtje te maken. Het gegrom van de motoren, de in vele kleuren verlichte nacht, en het zicht op de bekende skyline met vrijheidsbeeld, maakten het tot een surrealistische, bijzondere tocht.

En zo land je dan toch weer aan bij de laatste dag, snel gevuld met nog een tweetal  bliksembezoeken aan musea: the American Museum of Natural History and MOMA. De eerste gingen we met de hele groep naar toe, waarna ik en Dirk ons samen met Klaas afscheidden van de rest om met een wederom dolle taxirit naar het MOMA te gaan. We waren overdonderd door de grootsheid van de collectie, na elke hoek werd je oog weer na een grote meester getrokken. Maar een laatste dag is een laatste dag; de tijd was op gingen weer het gebruikelijke traject in van bus, douane, eten, securitychecks, rondhangen, nog meer securitychecks, vliegtuig, stijgen, slapen, landen, schiphol en dan uiteindelijk: afscheid nemen voor een onbepaalde tijd. Het was toch bijzonder te moeten beseffen dat je meer dan de helft niet meer zou zien. Maar er is een tijd van komen en van gaan, de handen werden geschud en onze wegen splitsten zich.

Verslag uit Breda.

18 Oktober 4:45 Sebastian staat bij Joost voor te wachten, om samen met hem naar het station te rijden en de trein te nemen naar Schiphol. Bij Paul staan ze om 5.15 op, we eten wat en vertrekken met de auto. Op Schiphol aangekomen ontmoeten we de rest van de groep en blijkt dat Stijn zijn teen heeft gebroken. Even later vertrekken we met het vliegtuig richting New York. Op Newark aangekomen moesten we een tijdje op onze bus wachten.  In het hostel bleek dat de 2-persoonskamers die waren gereserveerd, nog bezet waren. Dus toen moesten we met zijn achten in een veel te kleine kamer.  Toen gingen we naar Bear Stearns, waar Daan zijn paspoort was vergeten. We kregen een korte rondleiding waarna we een interessante volgbare toespraak kregen, waarbij Paultje constant in slaap viel. Na ons bezoek aan Bear Stearns  gingen we eten bij “the Jewel of India”. Daarna was (bijna) iedereen doodop, en gingen we met de New York Subway terug naar ons hostel, door het tijdsverschil waren de Bredanaren toen al 24 uur wakker! Helaas waren er maar drie douches per verdieping waaronder een voor alleen vrouwen. Zo kwamen er lekker lange wachttijden.

Vrijdag 19 Oktober  We gingen ontbijten bij het ABP, en het was erg lekker. We kregen weer een dik pak papier met informatie over Hedge Funds. Daarna gingen we naar New Holland Capital, in een kantoortje bovenin het Chrysler building. Daar had een Nederlandssprekende man een powerpointpresentatie voorbereid.
Hier kregen we lunch.  Het volgende adres was de Nymex, waar in grondstoffen werd gehandeld, en ook nog een beursvloer was, waar je aapjes kon kijken (via donkere ramen konden we mensen zien krijsen).  Vervolgens gingen we naar Renaissance, waar we even een praatje hebben gemaakt met een man die een kleine 1,7 miljard dollar per jaar verdient, en die rond de 58e rijkste amerikaan is. Toen kregen we allemaal een leuk T-shirt.  Toen gingen we eten in “The View” dit is in het Mariott Hotel aan Times Square. Een Nederlander die werkt bij Renaissance ging met ons mee. Na het eten splitsten we de groep, 1 groep ging naar de Toys R’ Us aan Times Square en de anderen zouden naar een concert van de Cocorozzi’s gaan.  De Toys R’ Us was een hele grote speelgoedwinkel, met een indoor reuzenrad. Na een gigantische lading aan speelgoed te hebben gezien, kwam de groep van de speelgoedwinkel weer samen. Toen gingen we terug naar het hotel.

Zaterdag 20 oktober Voor een stevig ontbijt gingen we naar een lekker eettentje met Amerikaanse pancakes, gevolgd door een rondleiding over de campus bij de Columbia universiteit. Bij het wiskundegebouw ontmoetten we de hoogleraar wiskunde samen met 2 studenten van de universiteit. We gingen lunchen in een of ander Mexicaans restaurant, waar wij werden verzocht “gewoon” een broodje te nemen, omdat we nog veel te doen hadden. Helaas had het restaurant niet door dat we wat haast hadden en maakten ze bovendien nog een grote chaos van het geven van de broodjes (20 man blijft lastig…), bij iedereen was het eten bovendien koud en slap geworden. Toen namen we de “yellow cab” richting het VN gebouw voor opnieuw een rondleiding. In het VN gebouw werden onze spullen opnieuw onderzocht, dit was inmiddels routine voor ons: riem uit, jas uit, tas open, zakken van je broek leeghalen, schoenen met stevige zolen/hakken uit en alles weer aan doen, nadat de spullen door het röntgen apparaat waren gegaan en de metaal detector niet af was gegaan bij het doorheen lopen. In het VN gebouw zagen we oa. Nog een groep japanners (Jaja, waar kom je ze niet tegen…). Na het VN gebouw gingen we met een boottocht langs het vrijheidsbeeld, dat waren niet zulke geweldige foto’s vanaf een bewegende boot in het donker…. s’Avonds zochten we de eerste de beste MC Donalds, maar helaas konden we daar niet eten.

Zondag 21 Oktober Na te hebben ontbeten in een heus Beatle-restaurant gaan we naar het Natural History museum, waar we een introductie krijgen door middel van een spectaculaire show, waarin ons op een scherm boven ons hoofd zeer kort het ontstaan van het universum wordt uitgelegd. Het museum zelf herbergt een grote collectie aan materiaal, maar zoals alles in New York veel te veel om in anderhalf uur te zien. Nadat er eerst even in Central Park gerelaxt wordt, wordt de groep opgesplitst. Zo kon ieder doen wat hij wilde: een bezoekje aan het Museum of Modern Art, naar de oudste speelgoedwinkel ter wereld of gewoon even rustig aan doen. Om tien uur is iedereen weer aanwezig op JFK Airport, na een vermoeiende maar vooral hartstikke leuke trip naar New York. Hoogste tijd natuurlijk voor iedereen om nog even “taxfree” zijn laatst souvenirtjes te kopen, voordat we New York alweer verlaten. Als het vliegtuig opstijgt zien we langzaam achter ons de indrukwekkende, felverlichte metropool verdwijnen, waarna iedereen in slaap valt….


_mg_22553

_mg_5292

_mg_2403

_mg_2491

_mg_3137

_mg_3085

_mg_2971

_mg_4163