Direct na mijn studie wilde ik als orthopedagoog het verschil maken in de gehandicaptenzorg. Gelukkig kon ik vrijwel meteen aan de slag bij een interventieproject voor kinderen met autisme en een verstandelijke beperking. Het project breidde uit totdat het zorgkantoor concludeerde dat de interventie weliswaar goed werkte in de praktijk, maar niet wetenschappelijk onderbouwd was. En zo ging ik terug naar FSW om begeleiding te zoeken bij het uitvoeren van het noodzakelijke onderzoek. Gemotiveerd door de maatschappelijk en klinische relevantie en gesteund door mijn oud-docent verloor ik mij in het doen van onderzoek. Wat startte met een verkennende studie eindigde in een proefschrift. Terwijl ik aan mijn proefschrift werkte, ontdekte ik dat ik het geven van onderwijs aan studenten én professionals misschien nog wel leuker vond. Dolgelukkig was ik dat ik na mijn promotie in 2013 mijn klinische werk kon combineren met een baan als universitair docent bij FSW.
Een jaar of vijf geleden werd mij gevraagd om mijzelf te omschrijven aan de hand van een dier. Ik koos voor een octopus aangezien deze drie harten heeft: één voor mijn klinische werk, één voor mijn onderzoek en één voor mijn onderwijs. En met heel veel tentakels om alle ballen in de lucht te houden. De mix gaf me energie en ik wilde niet kiezen tussen mijn passies. Maar toch begon het te knagen: altijd deadlines, projecten die bijna af waren maar nooit helemaal en weinig ruimte om echt door te pakken of een volgende stap te zetten. Er moesten keuzes worden gemaakt. Met pijn in mijn hart nam ik afscheid van het postacademisch onderwijs en later ook van mijn werk in de gehandicaptenzorg. En ineens ontstond er ruimte om nieuwe dingen binnen het onderwijs op te pakken: docent‑ambassadeur voor FSW en het coördineren van de visitatie van Pedagogische Wetenschappen. In november 2025 begon ik met veel enthousiasme en ideeën aan een nieuwe uitdaging: die van onderwijsdirecteur van FSW. Opnieuw werk ik met veel betrokken mensen en aan veel verschillende dossiers. Ik hoop echter dat ik mijn nieuwe motto – kiezen is niet altijd verliezen – kan vasthouden. In tijden waarin er veel op iedereen binnen de faculteit afkomt, ga ik proberen duidelijke keuzes te maken en te prioriteren, zodat ik echt kan bijdragen aan de kwaliteit van ons onderwijs. Want pas als je kiest, ontstaat er de rust en de ruimte om dingen goed op te pakken.
