Waar haal jij je onderwijslust vandaan?
Het onderwijs is ontzettend dynamisch en constant onderhevig aan verandering. Ieder collegejaar is het weer een nieuwe uitdaging; ‘wat gaat er op ons pad komen?’. Het is een avontuur om dat pad steeds opnieuw te bewandelen, terwijl het er weer net iets anders uit ziet en je ook een andere groep studenten bij je hebt. Ik haal er veel voldoening uit om na te blijven denken over de beste route, in plaats van ieder jaar hetzelfde te doen. Daarmee kan ik mezelf ook blijven ontwikkelen in mijn werk.
Welk onderwijsmoment is jou altijd bijgebleven?
Wat me het meest bijblijft, zijn de studenten met een persoonlijk verhaal. Een studie lijkt veelal een ‘one size fits all’ approach, maar in de praktijk komen we natuurlijk studenten tegen die iets anders nodig hebben. Het aangaan van de verbinding met een student, en het er voor zorgen dat iemand zich gezien en gehoord voelt, is altijd bijzonder. Voor mij en hopelijk ook voor de student. Zo kreeg ik afgelopen jaar nog een bericht van een student die met haar master ging beginnen en me dat graag wilde laten weten. Dan weet je dat iets voor iemand hebt kunnen betekenen, en dat zijn momenten die bijblijven.
Wat hoop jij studenten mee te geven?
Onderzoek is niet per se het eerste waar studenten aan denken wanneer ze voor de opleiding Psychologie kiezen. Maar het is wel de basis van alle kennis die we over het vakgebied hebben. Een kritische academische houding is dan ook erg belangrijk. Ook in de praktijk is het een erg belangrijke vaardigheid om kritisch om te kunnen gaan met nieuwe kennis, behandelmethodes en inzichten. Met de komst van generatieve AI zijn er een legio aan verleidingen gekomen om dat kritisch denken uit te besteden. Maar eigenlijk is dat nu precies wat zo’n systeem niet kan, kritisch denken. Tijdens de leerlijn waarin we aandacht besteden aan academische en onderzoeks- vaardigheden hoop ik studenten vooral mee te geven dat ze op hun eigen denkkracht kunnen vertrouwen.
Wat was jouw grootste leermoment als docent?
Het meest lastige in mijn werk vind ik het bewaken van mijn eigen tijd. Doordat je altijd met mensen te maken hebt - studenten of andere docenten - is de verleiding voor mij groot om ook in de avond, op mijn vrije dag of in het weekend ‘even snel’ m’n mail te checken en te beantwoorden. Iemand zit immers op mijn reactie te wachten. Maar 24/7 bereikbaar zijn is niet haalbaar en ook niet gezond als je kijkt naar de balans tussen werk en privé. Maar daar moet ik mezelf actief aan blijven herinneren.
Wat zou je nog eens willen uitproberen in je onderwijs?
Door de digitalisering zijn studenten sneller geneigd onderzoek digitaal af te nemen in plaats van de ‘echte’ wereld in te gaan. Het lijkt me gaaf om de studenten mee op sleeptouw te nemen, de stad in, gewoon eens gaan observeren wat voor gedrag we tegenkomen en dat als basis te nemen voor een klein onderzoekje. Data afnemen en daadwerkelijk in contact komen met je deelnemers, in plaats van achter een scherm. Als we de mens beter willen begrijpen, is dat natuurlijk de beste manier.