Maarten van der Ven
Maarten van der Ven

De Onderwijslust van Maarten van der Ven

Als tegenhanger van een onderwijslast vragen we elke maand een Radbouddocent om een onderwijslust te delen. Deze maand vertelt Maarten van der Ven, Klinisch geriater bij het Radboudumc, waar hij energie van krijgt in het onderwijs.

Waar haal jij je onderwijslust vandaan? 

In mijn dagelijkse werk als geriater zie ik hoe onze maatschappij verandert. Patiënten worden steeds ouder en hebben steeds vaker verschillende aandoeningen tegelijkertijd en wij zijn als medische wetenschap tot steeds meer in staat. Daardoor zien we hoe zorgvragen steeds complexer worden. Hoe zorg je dan als zorgprofessional dat alle problemen van een patiënt in kaart gebracht zijn, dat de voorgestelde behandeling past bij het totaalpakket en nog belangrijker, past bij de wensen en doelen van de patiënt. Bij ouderen betekent dat niet altijd een behandeling gericht op verlengen van het leven, maar juist soms kiezen voor de opties waardoor de kwaliteit van leven behouden blijft. In die dagelijkse praktijk zie ik hoe jonge zorgprofessionals in opleiding worstelen met de complexiteit van de zorg voor deze ouderen. Hierdoor zie ik ze soms complexiteit proberen te ontkennen of ontwijken. Ik vind dan ook mijn uitdaging en onderwijslust als ik deze jonge zorgprofessionals kan laten zien hoe mooi het is om met deze groep te werken, om te laten zien hoe je deze complexiteit met moed en nieuwsgierigheid kan adresseren en hoe je voldoening kunt halen uit de gesprekken over kwaliteit van leven met ouderen met een kwetsbare gezondheid. 

Welk onderwijsmoment is jou altijd bijgebleven?  

Als jonge professional haal ik nog veel uit rolmodellen uit mijn eigen opleiding. Een moment uit mijn opleiding geneeskunde is een responsiecollege van Bas Bloem, neuroloog uit het Radboudumc. We hadden onderwijs over neurologische ziektebeelden en zijn expertisegebied werd hier aangehaald. Een collega student vroeg of hij wat meer kon vertellen over loopstoornissen en ik zag een soort kinderlijk enthousiasme ontstaan in zijn ogen. Dit werd gevolgd door een half uur waarin hij verschillende loopstoornissen passend bij verschillende neurologische aandoeningen ging nadoen, waarbij studenten even vergaten: ‘komt dit ook op de toets’ 

In mijn eigen onderwijspraktijk ben ik vooral actief in het onderwijs op de werkplek, waar ik onder andere ‘Rich Pictures’ inzet om het gesprek over transmurale samenwerking (tussen huisartsen en ziekenhuisspecialisme) op gang probeer te brengen. Hierbij maken arts assistenten tekeningen van situaties uit de praktijk die als gesprektool dienen tijdens het onderwijs. In een van de sessies had ik gevraagd aan de arts assistenten of ze konden tekenen wat voor een patiënt belangrijk is in transmurale samenwerking. Echter bij het bespreken van de tekeningen, kwamen we tot de conclusie dat er geen patiënt op de tekening te vinden was, maar vooral pillen, diagnoses en dokters. We kwamen gezamenlijk tot de conclusie dat we eigenlijk helemaal niet zo goed weten wat patiënten verwachten of willen van transmurale samenwerking en vaak ‘aannemen’ dat er samengewerkt wordt tussen verschillende artsen. Uit de praktijk weten we dat dat helaas niet altijd het geval is. Dat maakte dat we vanaf dat moment bewuster samenwerking bespreekbaar gingen maken in onze klinische werkzaamheden en patiënten hierbij ook meer mee wilde nemen. 

Wat hoop jij studenten mee te geven? 

Hoe interessant en complex het is samen te werken met ouderen en de verschillende leden van hun behandelteam. Dat complexiteit niet eng is, maar aandacht, moed en nieuwgierigheid vraagt. Wat ik verder nog erg herken uit mijn opleidingstijd, is dat lerende op de werkplek erg bezig kunnen zijn met ‘ik moet het allemaal al kunnen en weten’. Ik hoop in de praktijk daarom professionals in opleiding de ruimte te geven om te leren en ontwikkelen, in plaats van vooral gefocust te zijn op het efficiënt uitvoeren van hun werkzaamheden.  

Wat was jouw grootste leermoment als docent? 

Waar ik mezelf momenteel in ontwikkel, is het vertalen van hoe mijn persoonlijke visie, interpretatie van literatuur en ervaringen uit de praktijk zich kunnen verhouden met de kwaliteitseisen, leerdoelen en het curriculum. Hoe balanceer je goed tussen eigen ervaringen en voldoende aansluiten bij andere onderdelen van het curriculum en de eindtermen. 

Wat zou je nog eens willen uitproberen in je onderwijs? 

Laatst hoorde ik van een collega die huisarts in opleiding is dat ze onderwijs had gekregen over het schrijven van goede AI prompts. Het lijkt me heel leuk om dit op kleinschalig niveau met arts assistenten op onze afdeling ook te proberen.  

Contactinformatie