Waar haal jij je onderwijslust vandaan?
Mijn vakgebied, conflictstudies, gaat over een heftig onderwerp: hoe kunnen we het ontstaan en het voortduren van gewapend conflict verklaren? Daarmee raakt mijn onderwijs onherroepelijk aan de donkere kanten van de actualiteit en speelt het in op hele fundamentele maatschappelijke en politieke vragen. Het gaat echt ergens over en dat betekent ook dat studenten vaak heel betrokken zijn.
Ik gaf en geef voor het Centrum voor Conflict Analyse en Management (CICAM) verschillende Bachelorkeuzevakken over de framing van veiligheidsbeleid en conflict; over conflict en bestuur ik Afrika; over terrorisme; en over de oorlog in Syrië. Wat me daarin inspireert is de kans om studenten de mogelijkheid te geven die moeilijke vragen niet uit de weg te gaan, maar systematisch te beantwoorden. Hoe we conflict analyseren, duiden en bespreken is niet alleen van wetenschappelijk belang, maar heeft ook een directe maatschappelijke relevantie omdat het een rol speelt in publieke opinie en beleidsvorming. Als het over oorlog of politiek gaat, heeft iedereen wel een mening. Dat maakt het belang van kritische en wetenschappelijke conflictanalyse alleen maar groter – een verantwoordelijkheid die studenten zeer serieus nemen.
Welk onderwijsmoment is jou altijd bijgebleven?
Het eerste onderwijs dat ik aan de Radboud Universiteit gaf was tijdens de coronapandemie. En hoewel me dat eigenlijk nog meeviel (er waren zelfs online nog genoeg studenten die enthousiast meededen), heeft me dat wel doordrongen van de waarde van ‘real life’ onderwijs. Toen ik voor het eerst écht in de collegezaal voor de groep stond – vaak dezelfde zalen waar ik zelf ooit als Bachelorstudent in de banken had gezeten – besefte ik me weer hoe belangrijk het is om dat interpersoonlijke aspect van onderwijs te koesteren: de gesprekken voor en na college en tijdens de pauzes; het kunnen ‘lezen’ van de dynamiek in de zaal; de ruimte voor afwijken van de agenda en discussie. Juist bij onderwerpen die heftig zijn, is die vinger aan de pols cruciaal. Met het risico daarin een beetje belerend te zijn, probeer ik dat dan ook aan studenten mee te geven: wees aanwezig, doe mee; je hebt geen aanwezigheidsplicht, maar een aanwezigheidskans: grijp die!
Wat hoop jij studenten mee te geven?
Naast het aanbieden van multidisciplinaire conflictanalysevaardigheden, probeer ik studenten ook mee te geven dat het belangrijk is om de theorieën over macht en geweld die we bespreken niet alleen toe te passen op oorlogen elders, maar dat ze ook inzetbaar zijn om politiek en conflict dichter bij huis te bevragen. Dat we ons ook bewust moeten zijn van de rol van onze eigen vertegenwoordigers en machthebbers in wereldwijde conflictdynamieken. Ik hoop dat studenten hun analytische mindset ook buiten de collegezaal blijven gebruiken als ze de krant lezen of met vrienden of familie de stand van de wereld bespreken.
Ik vond het dan ook een enorm compliment dat sommige studenten die (anoniem) op mij stemden toen ik genomineerd was voor de Vrouw in de Media Award 2024 stelden dat ze het inspirerend vonden om te zien dat de concepten die ze uit de collegezaal kenden ook terugkwamen in mijn media-analyses.
Wat heb jij geleerd van je studenten?
Studenten houden je scherp. Met hun vragen zorgen ze ervoor dat je altijd de basis of de kern van een bepaalde benadering, concept of theorie paraat moet hebben. Waar wetenschappelijk onderzoek soms hyper-specialistisch kan worden, moet je bij onderwijs altijd in staat zijn de verbinding met andere vragen en vakgebieden te leggen en het grotere plaatje paraat hebben – al helemaal omdat aan de keuzevakken die ik geef studenten van heel veel verschillende opleidingen meedoen. Het altijd uitleggen waaróm een bepaalde terminologie of aanpak op zijn plek is (en soms inzien dat dat misschien niet zo is) zorgt ervoor dat je niet op de automatische piloot gaat en dat is als wetenschapper essentieel.
Wat zou je nog eens willen uitproberen in je onderwijs?
Conflictstudies is een inherent multidisciplinair vakgebied – de analyse van conflict bestaat uit politicologische, historische, sociologische, psychologische, antropologische en economische dimensies. Door mijn lidmaatschap van de Radboud Jonge Akademie, waar ik met wetenschappers uit echt álle vakgebieden samenwerkte – en door interessante gastcolleges van conflictanalisten die zich bezighouden met technologische en hybride oorlogsvoering, ben ik wel benieuwd geworden naar de mogelijkheden om ook disciplines van buiten de sociale- en geesteswetenschappen te integreren in onze analyses.