De droom om samen met haar kinderen nog eens terug te keren naar Australië kreeg ruim vier jaar geleden vorm. Toen besprak Stéfanie het plan voor een sabbatical met haar leidinggevende en kon ze beginnen vakantiedagen op te sparen. ‘Ondertussen begonnen we thuis ook met sparen, want Australië is geen goedkoop land.’
Vorige zomer was het eindelijk zover en konden Stéfanie en haar gezin hun reis maken. ‘Het was zo bijzonder om daar te wonen en onderzoek te doen. We woonden in Melbourne en Brisbane, waar ik ook aan de universiteit werkte, en we reisden met een camper door Queensland in het oosten van Australië.’ Ze noemt een aantal voorbeelden uit een reis vol hoogtepunten. ‘Een aboriginaltour, snorkelen in het Great Barrier Reef, het voeren van rock-wallaby’s en (op aanraden van een collega) een boottocht waarbij we zelfs nog een walvis met haar jong boven het water uit zagen springen.’
Toch is iets anders Stéfanie het meest bijgebleven van haar tijd in Australië. ‘Hoe open de mensen zijn. Een professor met wie ik daar werkte nodigde me prompt uit om met het hele gezin een weekend te komen logeren. Dat was zo leuk dat we met kerst nog eens een week mochten langskomen. Onze kinderen hebben het nog steeds over de dalmatiërs van die professor.’
Toch maar via Teams
Sowieso gaf de trip Stéfanie een aantal nieuwe inzichten over haar onderzoek naar de werk-privé balans van werknemers. ‘Zo kon ik met eigen ogen zien hoe anders vaderschapsverlof in Australië is geregeld. Doordat vaders in Australië minimumloon krijgen, terwijl in Nederland het loon wordt doorbetaald, nemen ze veel minder vaderschapsverlof op. Met als gevolg dat de zorgtaak daar vaker bij de moeders komt te liggen.’
Uit haar vakgebied kende Stéfanie al een aantal Australische collega’s, dus de reis bood ook een mooie gelegenheid om af te spreken en ideeën uit te wisselen. Al bleek dat afspreken moeilijker dan verwacht. ‘Ik werk regelmatig samen met een collega uit Perth, maar van waar wij zaten was dat nog steeds vier uur vliegen. Ondanks dat we eindelijk in hetzelfde land waren, hebben we toch maar via Teams afgesproken.’
Meters maken op kantoor
Haar tijd in het buitenland liet Stéfanie ook met andere ogen naar haar werkplek op de Radboud Universiteit kijken. ‘Mede door de bezuinigingen was de sfeer binnen onze faculteit (Faculteit der Managementwetenschappen red.) niet altijd even goed. Voor vertrek schoot het weleens door me heen om elders aan de slag te gaan, maar in Australië begon ik steeds meer te realiseren wat ik hier allemaal heb. Het was dan ook goed om terug te zijn en mijn collega’s weer te zien.’
Wat Stéfanie wél mist, zijn de Australische universiteitskantoren. ‘De koele eenpersoonskamers met stenen muren, waar je echt meters kan maken met je onderzoek, waren een verademing. Die heb je hier helaas niet.’ Daarentegen is ze nu wel weer terug op een groene, natuurrijke campus. ‘Zowel in Melbourne als Brisbane zit de campus midden in de stad. Een ommetje door het bos of een wandelafspraak zitten er daar niet in.’
Over twaalf jaar…
Stéfanie kan het ieder reislustige collega aanraden om ook voor een sabbatical te sparen. Toch zou ze het zelf de volgende keer iets anders aanpakken. Nu spaarde ik vier jaar lang drie weken per jaar, waardoor ik soms weinig vrije dagen overhield. Liefst zou ik acht jaar lang anderhalve week sparen. Ik kijk ook al uit naar de extra vrije dagen die ik nu overhoud. Gewoon een dagje vrij kunnen nemen als mijn man werkt en de kinderen op school zijn, bijvoorbeeld om het fotoalbum van Australië te maken.’
Welk land Stéfanie zou bezoeken tijdens een nieuwe sabbatical? ‘Weer Australië! Onze kinderen roepen het ook al: “over twaalf jaar gaan we terug”.’
Ben je geïnspireerd geraakt door Stéfanie? Bekijk hier hoe je kan sparen voor een sabbatical.