In zijn project werken studenten van de Radboud Universiteit, HAN University of Applied Sciences en ROC Rijn IJssel samen aan praktijkgerichte vraagstukken uit het bedrijfsleven. Het doel: studenten beter voorbereiden op complexe uitdagingen op de arbeidsmarkt. “We richten ons op zogenaamde wicked problems: complexe problemen die je alleen samen kunt oplossen. Juist die samenwerking tussen verschillende opleidingsniveaus is ontzettend waardevol.”
Hoe begin je aan een Comeniusaanvraag?
Volgens Hendrik begint het vooral met een beslissing nemen: ga ik dit echt doen? Daartoe volgde een verkenning van ideeën en haalbaarheid samen met collega’s. Vervolgens vroeg hij eerdere Comeniuslaureaten binnen de Radboud Universiteit of hij hun voorstellen mocht inzien. “Dat hielp enorm. Dan krijg je gevoel bij wat er verwacht wordt.”
Tijdens het schrijfproces liet hij zijn aanvraag door verschillende mensen nalezen. Vooral input van onderwijskundigen bleek waardevol. “Mensen uit de onderwijshoek zien meteen: wat is hier nu écht innovatief? Wat gebeurt er al elders in het land? Dat perspectief is ontzettend belangrijk.” Volgens hem maken veel aanvragers daar nog te weinig gebruik van. “Veel voorstellen beschrijven een mooi idee, maar zetten het onvoldoende af tegen bestaande onderwijsinnovaties. Terwijl dat juist een belangrijk beoordelingscriterium is.”
De voorronde is pas het begin
Volgens Hendrik is het belangrijk om feedback uit de voorronde goed in perspectief te plaatsen. “Ik hechtte in het begin te veel waarde aan de positieve reacties uit de eerste ronde.” Daardoor leek het alsof het voorstel al bijna klaar was, terwijl de echte beoordeling daarna pas begint. “In de uitgewerkte ronde gaan beoordelaars echt graven. Dan wordt er kritisch gekeken naar haalbaarheid, je cv, je netwerk, de schaal van je project: eigenlijk alles.”
Zijn advies aan toekomstige aanvragers is daarom duidelijk: zie een positieve voorselectie niet als bevestiging dat je er al bent. “Die eerste feedback is vooral een basis. Als je doorgaat naar de volgende ronde, begint het echte werk pas.”
Wat maakt een voorstel sterk?
Dit jaar zit Hendrik zelf in de beoordelingscommissie van de Comeniusregeling. Daardoor ziet hij nu ook de andere kant van het proces. Wat valt hem op? “Veel voorstellen zijn óf te groot, óf juist te klein. Soms willen mensen meteen vijf opleidingen en allerlei partners betrekken, terwijl er nog niets concreet ligt. Dan denkt een commissie: dit is niet haalbaar.”
Daarnaast benadrukt hij het belang van duidelijkheid en visualisatie. “Maak je voorstel visueel. Een goed schema, een tabel of een plaatje helpt enorm. Als je innovatie niet helder kunt uitleggen, wordt het lastig.” Ook moet een voorstel volgens hem duidelijk laten zien wat nu precies vernieuwend is. “De commissie zoomt echt uit naar de kern: wat voeg jij toe dat er nog niet is?”
Meer dan alleen financiering
Voor Hendrik leverde de Comeniusbeurs meer op dan alleen financiering. Via netwerken zoals de Comenius Circles en landelijke bijeenkomsten kwam hij in contact met andere onderwijsvernieuwers. “Dat vind ik misschien wel het meest inspirerende. Je ziet hoe andere instellingen onderwijs aanpakken en je ontmoet mensen met dezelfde drive.”
Zijn belangrijkste boodschap aan collega’s? Gewoon eens onderzoeken wat mogelijk is. “Ik zou iedereen aanraden om na te denken over waar jouw kracht ligt om studenten verder te helpen, het is zo hard nodig. Het kost tijd, maar het levert met name heel veel op.”
Wil je meer weten over het aanvragen van een Comeniusbeurs of heb je nog vragen? Op 23 juni organiseert het Teaching and Learning Centre een informatiebijeenkomst. Aanmelden is niet nodig en online deelnemen is mogelijk.
