Je rent dagelijks de Zevenheuvelenloop,
loopt de koop met je grenzen
en begrenst jezelf niet, altijd maar deadline na deadline,
aanvraag na aanvraag, en nooit als antwoord “nee,”
Er zit al iets te lang een steentje in je wandelschoen,
je merkt het al niet meer, tot je een stap te ver zet,
jezelf aan de kant zet voor het tempo van de snelwandelaars.
Als je stilstaat, rondkijkt, en terug
dan stampen er veel meer schoenen die heuvel op,
kop op, rug recht, en blik naar voren
ook drinkpauzes, rust, geen moment verloren.
Je mag op mij leunen, wanneer je die schoen leeggooit,
en als dat steentje ooit nog blijft steken,
vergeten we de recordtijden en lopen we vol
op ons eigen tempo.
Thijs Kersten
Campusdichter 23/24