Geluidsopnames
Voor zijn onderzoek nam de bioloog in Zeehondencentrum Pieterburen (tegenwoordig gevestigd in WEC Lauwersoog) het geluid op van het roepen van zeehondenpups die daar tijdelijk werden opgevangen om aan te sterken. Elke dag nam hij met een microfoon bij 64 pups tien tot vijftien minuten op. ‘In het wild roepen pups om hun moeder, bijvoorbeeld als ze honger hebben of van elkaar zijn verwijderd.’ Elke roep van elke pup heeft unieke klanken, een soort vocale handtekening, die hun moeder al snel na hun geboorte kan herkennen. Dat is handig, als de moeders terugkomen van het jagen en hun pups niet meer kunnen vinden op het strand. ‘Na al die uren bij de pups kon ik ook zeker de helft van de roepen herkennen’, lacht de bioloog.
Wat zijn onderzoek laat zien, is dat de roepen van de pups die bij elkaar in de buurt zitten op de opvang steeds meer op elkaar gaan lijken – vergelijkbaar met regionale accenten bij mensen. Ook zag hij tijdens een experiment waarbij hij roepen van pups over een speaker afspeelde, dat de zeehondenpups elkaars beurt afwachtten. ‘Net als bij mensen dus, die wachten tot de ander is uitgepraat. Zeehonden lijken veel socialere beesten te zijn dan we dachten.’
