Voor het onderzoek keken Tucker en collega’s hoe tien Afrikaanse zoogdiersoorten – waaronder olifanten, bavianen, antilopen en hyena's – gebruik maken van wildcorridors in gebieden waar steeds meer invloed van mensen te zien is. Wildcorridors zijn ecologische verbindingszones waardoor dieren makkelijk van het ene naar het andere natuurgebied kunnen lopen. Met bewegingsgevoelige cameravallen analyseerden de onderzoekers wanneer dieren zich door corridors verplaatsten en hoe vaak dit samenviel met de aanwezigheid van mensen.
Landbouw of stad
Dieren maakten gebruik van twee soorten corridors: agrarische (door landbouwgebied) en stedelijke (volgebouwde gebieden). Tucker: ‘We zien dat het landgebruik door de mens van belang is voor de dieren, maar niet voor elke soort op dezelfde manier. In beide landschappen vermeden de meeste wilde dieren de piekuren van menselijke activiteit door zich voornamelijk 's nachts of in de vroege ochtend- en avonduren te verplaatsen. Hoe groot de kans was dat mens en dier elkaar tegen zouden komen, verschilde echter aanzienlijk per type landgebruik.’
Op soortniveau waren de reacties opvallend verschillend. Bavianen, hyena's, impala's, koedoes, sabelantilopen en waterbokken vertoonden een grotere overlap met mensen in agrarische corridors, terwijl olifanten daar zo veel mogelijk de mensen ontweken. Olifanten maakten ook 22% meer gebruik van agrarische corridors, terwijl wrattenzwijnen en waterbokken vaker in stedelijke corridors werden aangetroffen.
Uitdagingen voor wilde dieren
‘Deze resultaten tonen aan dat wildcorridors niet door alle soorten op dezelfde manier worden gebruikt’, legt Tucker uit. ‘Sommige dieren passen hun gebruik van corridors aan om de aanwezigheid van mensen te vermijden, terwijl andere dieren hier veel minder last van lijken te hebben.’
‘Dat betekent dat bij het ontwerp van dit soort corridors rekening gehouden moet worden met het gedrag van verschillende dieren’, zegt de ecoloog. ‘Helemaal nu de menselijke bevolking groeit en het landgebruik in heel Afrika steeds sneller verandert. Als we willen dat deze cruciale bewegingsroutes functioneel blijven, dan moeten we naar maatoplossingen blijven kijken.’
Dit onderzoek werd gedaan in samenwerking met Elephant Without Borders en de University of New South Wales.