En dat is het ‘m juist: je doet vaak helemaal niets verkeerd, niet als het aan antropoloog Joost Beuving ligt. Je zit vast in wat hij een ‘maalstroom’ noemt; een complex samenspel van elkaar versterkende omstandigheden waardoor je in de schulden raakt. ‘We willen af van het idee dat mensen met schulden óf slachtoffers van het systeem zijn, óf irrationele individuen die verkeerde keuzes maken', begint Beuving. Beide verhalen zijn volgens hem te beperkt. Daarom is Beuving op zoek naar een derde verhaal, een verhaal dat mensen weer aanspreekt als handelende burgers. En dat doet het maalstroommodel dus, maar hoe werkt dat dan precies? Hoe laat je dat kwartje vallen bij mensen?
Door te spelen ontstaat ruimte voor reflectie en dialoog