Twee mensen kijken tv
Twee mensen kijken tv

Wat entertainmentmedia ons leren over seks en relaties

Een dominante man met een hoge seksuele drive en de vrouw die wacht op een man die haar het hof maakt. In hedendaagse entertainmentmedia is dat nog altijd het overheersende beeld. En hoewel dat beeld bijdraagt aan een seksuele dubbele standaard, lijken mensen hier zelf een stuk genuanceerder over te denken als je het ze individueel vraagt. Communicatiewetenschapper Gijsje Maas legt uit hoe dat kan én hoe media een gevarieerder beeld kunnen tonen.

Films, series, maar ook korte filmpjes op Instagram en TikTok: we kijken er massaal naar omdat ze vermakelijk en toegankelijk zijn. We laten de beelden over ons heen komen en kijken niet heel kritisch. En dat kan ons extra ontvankelijk maken voor de ‘lessen’ die deze entertainmentmedia ons willen meegeven, bijvoorbeeld over mannelijke en vrouwelijke seksualiteit.

‘Over het algemeen portretteren entertainmentmedia de man als iemand die weinig emotie toont, dominant is, het initiatief neemt en een hoge seksdrive heeft, terwijl de vrouw wordt verbeeld als naïef, niet-doortastend en gemotiveerd door romantiek’, vertelt communicatiewetenschapper Gijsje Maas. ‘Google op “proposal film” en je ziet vrijwel alleen aanzoeken van mannen en in het uitzonderlijke geval dat een vrouw het aanzoek doet, wordt dat ook meteen benoemd.’

Maas voegt toe dat er met Ted Lasso, Heartstopper en Sex Education wel degelijk series zijn die een ander beeld voorschotelen, net zoals er op social media allerlei kanalen zijn die manopshere-video’s parodiëren. ‘Maar het overheersende beeld is nog altijd vrij stereotiep.’

Gijsje Maas

Netflixdata doneren

Maas benadrukt dat het geen probleem is om een dominante man of een volgende vrouw te zijn, als dit is hoe iemand graag wil zijn. ‘Het probleem ontstaat wanneer we gaan aannemen dat álle mannen en álle vrouwen zo zijn of zo zouden moeten zijn. Het leidt bijvoorbeeld tot slutshaming van vrouwen die veel seks hebben, maar kan er net zo goed aan bijdragen dat mannen extra druk ervaren om seks te hebben of dat mannelijke slachtoffers van seksueel geweld een stuk minder serieus worden genomen. Daarnaast is er een grote groep mensen die zich überhaupt niet als man of vrouw identificeert en zich dus ook niet herkent in de meeste entertainmentmedia.’

Dat media onze blik op de wereld sturen, voelen we allemaal, maar wetenschappelijk onderzoeken hóe dat precies gebeurt, is stukken lastiger. ‘Mensen leven niet in een vacuüm; ze nemen iedere dag van alles in zich op, dus de invloed van een enkele film of serie is vrijwel niet vast te stellen.’ Om toch zicht te krijgen op hoe media samenhangen met de overtuigingen van mensen, gebruikt Maas een vernieuwende methode. ‘Ik vraag of mensen hun kijkdata van streamingsdiensten zoals Netflix willen downloaden en met me willen delen. Daardoor krijg ik zicht op hoe vaak mensen naar bepaalde typen media kijken. Vervolgens bevraag ik hoe ze over bepaalde dingen denken.’ 

Dwingende controle

Omdat dit onderzoek nog loopt, kan Maas nog geen resultaten delen. Maar eerdere onderzoeken tonen wel correlatie tussen het veel kijken naar media met heteronormatieve standaarden, ook wel scripts genoemd, en het zelf aanhangen van heteronormatieve opvattingen. 

‘Een voorbeeld van zo’n schadelijk script is het idee van female token resistance: dat vrouwen eigenlijk “ja” bedoelen wanneer ze “nee” zeggen en dat de man moet blijven pushen na een afwijzing. Dit idee wordt door entertainmentmedia volop gevoed.’

De verkeerde norm

Maas’ onderzoek naar entertainmentmedia is onderdeel van haar proefschrift waarin ze de seksuele dubbele standaard in Nederland bestudeert. ‘Kort gezegd verwacht die dubbele standaard van mannen veel seksuele activiteit en een hogere seksdrive en van vrouwen precies het tegenovergestelde, namelijk dat ze hun lichaam bewaren totdat ze een serieuze relatie hebben.’ Dit onderzoek valt te splitsen in twee delen. ‘Ten eerste ben ik benieuwd naar de individuele opvattingen van mensen. Ik vraag ze dingen als ‘moet een man het initiatief nemen in een relatie’ of ‘moet een vrouw haar lichaam bewaren’ en ik bekijk in hoeverre mensen het daarmee eens zijn. De eerste resultaten lijken te suggereren dat het denken van individuen helemaal niet zo stereotiep is.’

‘Vervolgens vraag ik mensen hoe ze denken dat de meeste mensen in Nederland over deze stellingen denken. Uit de eerste analyses komt naar voren dat veel mensen denken dat zij door hun opvattingen afwijken van de norm.’ Dit leidt tot een fenomeen dat wetenschappers pluralistische onwetendheid noemen. ‘Mensen hebben dan een verkeerd beeld van wat anderen denken, maar doordat ze denken dat er een bepaalde norm is, voegen ze zich daar ook naar.’

Scripts overboord

Gevolg is dan ook dat we met z’n allen de verkeerde norm blijven communiceren en in stand houden. Als er één manier is om een andere norm aan te jagen, is het wel via entertainmentmedia. ‘En dat hoeft echt niet met een opgeheven vingertje. Er zijn veel subtielere manieren waarop dat kan. Bijvoorbeeld door de positieve consequenties af te beelden wanneer een vrouw het initiatief neemt of juist door een al te pusherige man de negatieve gevolgen te laten ervaren.’

Wat zou Maas zelf doen als ze gevraagd werd mee te schrijven aan een film of serie? ‘Media werken vaak met dezelfde scripts, het script dat mannen altijd aan seks denken, om maar eens iets te noemen. Dat is voor de kijker herkenbaar en het voorkomt dat je als maker veel moet uitleggen. Toch zou ik die scripts overboord gooien, want die zorgen ook voor het bevestigen van de foutieve norm. Dat maakt de uitdaging als scriptschrijver groter, maar het draagt wél bij aan een norm die meer gelijkwaardig is.’

Foto: Kevin Woblick via Unsplash

Contactinformatie

Gaat over persoon
G. Maas (Gijsje) MSc
Thema
Diversiteit, Kunst & Cultuur, Media & Communicatie