Yalda Alam: 'Je zal niet de eerste zijn die wordt verrast!'

Kun je kort vertellen over je tijd aan de Radboud Universiteit? Wat heb je gestudeerd en hoe heb je die periode ervaren?

Mijn studie achtergrond is natuurlijk een beetje gek. Ik heb Geneeskunde gedaan op de medische faculteit met een groep van 350 studenten in één jaar. De bachelor was vrij recht toe recht aan, met alleen keuzevrijheid in het laatste halfjaar. Daarna heb je een wachttijd voordat je met de coschappen kan beginnen. Als je eenmaal begint aan de coschappen (= master Geneeskunde van 3 jaar) ga je ook een standaard traject in. De opzet van deze studie, in mijn tijd, was gericht op: medische kennis op doen en toepassen, medisch wetenschappelijk onderlegd worden, omgaan met veel werkgevers en nieuwe collega’s elke 4 tot 8 weken, lange dagen en drukte, en snel schakelen tussen de verschillende coschappen. Voor elke student is dat een leuke tijd want je leert eindelijk een beetje ‘dokteren’, je krijgt eigen patiënten en steeds meer zelfstandigheid in eigen beslissingen. Maar het gaat ook gepaard met de nodige druk en verantwoordelijkheid. Gelukkig vliegen die jaren voorbij, maar het is wel een tijd dat veel van je vergt.

Tussendoor heb ik mijn tweede studie in de Conflictwetenschappen gedaan en na mijn coschappen ook de Master Human Geography. Dat was echt een verademing. De master was bijvoorbeeld maar met 40 studenten. Hoewel het minder gericht was op het opdoen van theoretische kennis, was er wel genoeg tijd voor diepgang, reflectie, debatteren, oefenen van vaardigheden en ethiek. Het was een hele andere manier van wetenschap en ik moest als ‘kwantitatief wetenschappelijk geschoolde arts’ dus omschakelen naar de ‘context afhankelijke, kwalitatieve en socio-psychologische conflict-analist’. Dat heeft echt mijn ogen geopend en mij hele andere inzichten en perspectieven geboden. Eigenlijk zouden de sociale wetenschappen eens met de natuurwetenschappen van gedachten moeten wisselen, zodat je meer begrijpt van elkaar wereld en ervan kunt leren.

Wat zijn enkele uitdagingen waar je tegenaan liep na je afstuderen en hoe ben je hiermee omgegaan?

Na je afstuderen komt er een hele spannende tijd aan. Je gaat niet alleen nadenken en oriënteren wat voor werk je wilt doen, maar ook wáár je dat wilt doen en via welke organisatie of welk bedrijf. Junior professionals vanuit de sociale wetenschappen kunnen op diverse plekken aan het werk gaan; onderzoek, beleid, onderwijs, bedrijfsleven etc. Ik wist bijvoorbeeld vrij snel dat ik eerst voor een NGO wilde werken. Alleen de afgelopen jaren is er echt fors bezuinigd op ontwikkelingshulp- en samenwerking. Deze markt staat echter nationaal, Europees en globaal onder hevige druk. Dit maakt het vooral voor net afgestudeerden erg lastig om een voet binnen de deur te krijgen. Dat geldt ook voor de academische wereld waar bijvoorbeeld de onderzoekposities erg schaars zijn. Dat zorgt ervoor dat je je initiële plannen en tijdlijn flexibel moet maken. En je realiseren dat de perfecte functie, stage of internship niet bestaat en alles voor- en nadelen heeft. Je begint misschien op een andere functie dan je gedacht had, bij een andere organisatie of je start met een internship waarbij je minder betaald krijgt. Ikzelf had gelukkig mijn achtergrond in Geneeskunde om op terug te vallen en kon eigenlijk overal als arts aan de slag. Helaas kon ik dit niet bij een NGO doen, dus hierbij moest ik mij aanpassen. Andere studiegenoten hebben veelvuldig en lang moeten solliciteren (soms zelfs een halfjaar) voordat ze iets vonden. Houd hier dus rekening mee en begin tijdig!

Welke ervaring of project heeft een blijvende indruk op je achtergelaten?

Mijn masterscriptie Human Geography heb ik in de Westelijke Jordaanoever uitgevoerd. Los van de veiligheidsoverwegingen, en natuurlijk de ‘standaard’ verschillen bij het werken in het buitenland (o.a. culturele verschillen, maar ook klimaat, religie, infrastructuur), kwam er een extra laag bij. Je gaat namelijk om met mensen die leven onder langdurige onderdrukking en aanhoudend geweld. Dit betekent dat je constant alert bent op je woord-en-taal gebruik, je intonatie, respect naar iemands verleden en niet afdoen aan zijn/haar beleving. Tegelijkertijd beoordeel je in welke situatie het geoorloofd is om kritische vragen te stellen en je wetenschappelijke integriteit te behouden. Ook plaats je bij het schrijven van je scriptie de informatie en verhalen in de ‘juiste’ (als die bestaat) context. Op het gebied van persoonlijke en professionele ontwikkeling, heeft deze ervaring me ontzettend veel gebracht.

Hoe ziet jouw gemiddelde werkdag eruit?

Om 8 uur is er een overdracht. Tussen 9 en 12 zie ik acute patiënten op de Eerste Hart hulp of Critical Care Unit. Om 12 uur ga ik lunchen en geef ik onderwijs. Tussen 12.30 uur en 5 krijg ik supervisie, geef ik klinische les aan verpleegkundigen en reanimatie trainingen. Ook regel ik aanvullende diagnostiek/overnames en heb ik multidisciplinaire overleggen en besprekingen met teams etc. Tussen 5 en half 6 is de avondoverdracht. Om half 8 heb ik nog regelmatig een vergadering voor projecten van Artsen voor Vrede, een congres, een webinar, schrijf ik artikelen of doe ik consultancy werk.

Welke adviezen zou je geven aan huidige studenten of afgestudeerden van de Faculteit der Managementwetenschappen?

Het leven loopt, zoals het loopt. Ondanks de moeilijkheid om misschien een eerste baan te vinden waar je hartje sneller van gaat kloppen, kunnen banen die niet meteen op één stonden je ook veel brengen en je heel veel leren. Wellicht zorgt het wel voor een carrière switch. Je zal niet de eerste zijn die wordt verrast! Het is zeker de moeite waard om te proberen op de plek van voorkeur te komen, maar geen stress als het niet lukt of langer duurt. Elke ervaring is een ervaring.