Beyond Crisis Architecture

De 3e eeuw had een enorme impact op de sociaal-politieke en economische functionaliteit van de noordwestelijke provincies van het Romeinse Rijk. Over het algemeen wordt deze periode beschreven als een 'crisis' waarin de regio werd geteisterd door economische inflatie, plunderende barbaren en burgerlijke onrust, en zit hij ongemakkelijk tussen het Vroeg-Romeins Rijk en de Laat-Oudheid in. Dit project onderzoekt het effect dat deze periode had op landelijke nederzettingen in de noordwestelijke provincies en de innovatieve verschuivingen in architectuur en materiële cultuur die de landelijke bevolking van zuidelijk Britannia, Gallia Belgica en Germania Inferior in staat stelden om al dan niet het hoofd te bieden aan de sociaaleconomische spanningen.

In plaats van de 3e eeuw te benaderen als een periode van innovatie, heeft de wetenschap een kolonialistische kijk op 'crisis' bevorderd, waarbij de nadruk lag op vroeg-Romeinse technologische ontwikkeling, gebouwen en industrie. We hebben een beperkt beeld van innovatie na de 1e eeuw. In de 3e eeuw zijn nieuwe architectonische innovaties, zoals bouwen in hout, nieuwe woonstijlen en ruimtelijke organisatie, slechts beperkt bestudeerd. De integratie van gegevens over verschillende typen nederzettingen is gebrekkig en daardoor heeft de wetenschap kritiekloos vertrouwd op negatieve opvattingen over 'crisisarchitectuur'. Door voort te bouwen op vernieuwde conceptualiseringen van crisis en verval zal dit project de onderzoeksvraag beantwoorden: Hoe bepaalde 'crisis' architectische innovatie op het platteland van het 3de-eeuwse Gallië en Germania?

Dit project beoordeelt 'crisis' door de lens van architecturale innovatie in landelijke nederzettingen en overstijgt simplistische noties van 'crisisarchitectuur'. Aan de hand van materiële cultuur en architecturale veranderingen worden de nederzettingen in de 3e eeuw onderzocht als onderdeel van unieke meerfasige processen van architecturale en sociaaleconomische adoptie, die losstaan van voorspelbare reacties op kapitalistische noties van 'crisis'. Dit moet helpen om de bredere perceptie van de periode als een periode van 'krakersbezetting' en 'verwoesting/sloop' te veranderen in een beoordeling van radicaal verschillende stijlen en archeologische fenomenen. Innovatie is gebaseerd op nieuwe praktische manieren om met verandering om te gaan; traditioneel gezien als 'crisisarchitectuur' en dit werk onderzoekt zowel de ontwikkeling van deze nieuwe architectonische stijlen en activiteiten als hun verankering in het oudere nederzettingenpatroon. Deze veranderingen sloten aan op de veel bredere innovatie en reorganisatie van het sociaaleconomische en politieke leven aan het begin van de Laat Oudheid in de noordwestelijke provincies.