Feministische wetenschappers op het gebied van internationale betrekkingen (IR) vragen zich af hoe internationale politiek genderongelijkheid vormgeeft en in stand houdt – en hoe deze ongelijkheid kan worden overwonnen. De agenda voor vrouwen, vrede en veiligheid is het meest prominente internationale kader voor het bevorderen van gendergelijkheid op het gebied van internationale veiligheid. Feministische IR-onderzoekers bekijken kritisch zowel de inhoud van deze agenda als de manier waarop staten en internationale organisaties de principes ervan in de praktijk brengen. In deze context onderzoekt mijn doctoraatsonderzoek hoe de NAVO – een belangrijke speler op het gebied van mondiale veiligheid – de agenda voor vrouwen, vrede en veiligheid implementeert. Meer specifiek analyseer ik hoe de NAVO kennis over gender produceert en reproduceert om deze agenda te kunnen implementeren.
In het eerste deel van dit project onderzoek ik de genderkennis die ten grondslag ligt aan het gendergerelateerde beleid van de NAVO door middel van documentanalyse en interviews met genderadviseurs van de NAVO. Mijn bevindingen bieden inzicht in het ‘gezond verstand’-denken over gender binnen de NAVO en in de manier waarop verschillende, soms concurrerende opvattingen over gender worden onderhandeld. In mijn tweede hoofdstuk onderzoek ik hoe nieuwe feministisch geïnspireerde expertise de organisatie binnenkomt via een groeiend kennisnetwerk. In het laatste deel van dit proefschrift plaats ik de productie van gendertheoretische kennis binnen de NAVO tegen de achtergrond van anti-gendercampagnes, met name die van de huidige Amerikaanse regering. Ik problematiseer de verscherping van epistemische grenzen met betrekking tot wat er gezegd en geweten kan worden over genderongelijkheid en onderzoek naar de strategieën die de femocraten van de NAVO gebruiken om in dit klimaat te navigeren.
Dit project draagt bij aan ons begrip van hoe een betekenisvolle transformatie op het gebied van gendergelijkheid in de internationale veiligheid kan worden gerealiseerd, en aan het debat over de vraag of militaire organisaties geloofwaardige actoren van een dergelijke transformatie kunnen zijn.