De transdiagnostische benadering beschrijft psychopathologie niet als losse stoornissen, maar aan de hand van brede dimensies van functioneren. Onderzoek onderscheidt hierbij één algemene kwetsbaarheidsfactor (de p-factor) en drie domeinen: internaliserend, externaliserend en psychotisch functioneren. Deze visie sluit aan bij de kinderpsychiatrische praktijk, waarin zowel risico- als beschermende factoren worden meegenomen. Daarbij is het belangrijk niet alleen factoren die bijdragen aan psychopathologie in kaart te brengen, maar ook mentale veerkracht en competenties van kind en gezin. Deze kunnen dienen als uitgangspunt voor behandeling en ondersteuning van de ontwikkeling. Veerkracht wordt hierbij gezien als een dynamisch en sociaal-relationeel proces.
Het SPARC onderzoek (Study of Positive Adaptation and Resilience in young Children) heeft als doel een instrument te ontwikkelen en valideren om mentale veerkracht te meten bij jonge kinderen met ernstige ontwikkelingspsychopathologie in de hoogspecialistische zorg. Het instrument moet veranderingen over tijd kunnen detecteren en psychometrisch worden gevalideerd door de samenhang met klinisch functioneren en relevante kind- en ouderfactoren te onderzoeken. Daarnaast wordt onderzocht hoe behandelaren de resultaten optimaal kunnen gebruiken om het functioneren van kind en omgeving beter in te schatten en behandelbeleid te onderbouwen.
De onderzoekspopulatie bestaat uit kinderen van 0-6 jaar en hun ouders, aangemeld bij de gespecialiseerde kinderpsychiatrie van het Centrum Jonge Kind Karakter. Er wordt gebruikgemaakt van een mixed-methods design met kwantitatief instrumentontwikkelingsonderzoek en een kwalitatief deel met interviews en focusgroepen met ouders.
