Dit proefschrift onderzoekt de populariteit van traditionele bonesetters in de behandeling van botbreuken in ruraal Tanzania, evenals de behoefte in de gemeenschap tot samenwerking tussen deze behandelaars en het ziekenhuis. Hieruit blijkt dat 92% van patiënten met een botbreuk de bonesetter bezoekt, en maar 32% het ziekenhuis tijdens de genezing. Helaas komen complicaties vaak voor, met name bij complexe breuken. Om dit te voorkomen, spraken patiënten, bonesetters en dokters in focusgroepen en interviews unaniem hun steun uit voor nauwere onderlinge samenwerking. Twee interventies werden hiervoor ingezet: enerzijds een orthopedische training voor medisch personeel en bonesetters, om beiden te leren samenwerken ten behoeve van de patiënt. En anderzijds een gezamenlijke werkwijze waarin patiënten na röntgenfoto’s werden behandeld bij de bonesetter als het kan, en in het ziekenhuis als het moet. Een teststudie hiervan liet al zien dat gezamenlijke behandeling tot minder complicaties leidt. Grootschaliger studies hiervan moeten dit effect verder onderzoeken.
Joost Binnerts (1992) studeerde geneeskunde aan de Vrije Universiteit Amsterdam (Honour’s Program). Na werk in het Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis en in Tanzania specialiseerde hij als arts Internationale Gezondheidszorg. Hij richtte ‘Building Bridges for Broken Bones’ op en initieerde samenwerking tussen bonesetters en ziekenhuizen. Momenteel is hij huisarts in opleiding in Amsterdam en mede-oprichter van Stichting Shirati.