Zoetwaterecosystemen – vijvers, sloten, meren en wetlands – zijn hotspots voor methaanemissies, een broeikasgas dat op korte termijn veel krachtiger is dan CO₂. Toch hebben we nog steeds weinig inzicht in de oorzaken van de enorme variabiliteit in de hoeveelheid methaan die deze systemen uitstoten. Dit proefschrift onderzoekt de rol van bioturbatoren: organismen die in sedimenten leven of daarmee in wisselwerking staan en deze fysisch of chemisch veranderen. Hiertoe behoren in het sediment gewortelde waterplanten, kleine ongewervelde dieren zoals wormen, en invasieve soorten zoals de rode moeraskreeft. Aan de hand van gecontroleerde laboratorium- en mesocosm-experimenten, in combinatie met een systematisch literatuuronderzoek, toont dit proefschrift aan dat bioturbatoren de methaanuitstoot zowel kunnen verhogen als verlagen, en dat het resultaat in belangrijke mate afhangt van de eigenschappen van het organisme, de intensiteit van de verstoring en de omgevingscontext. Er werd vastgesteld dat in het sediment gewortelde macrofyten de methaanopslag in het sediment verminderen, terwijl de invasieve rivierkreeft Procambarus clarkii de uitstoot juist verhoogde door vegetatie te vernietigen en sedimenten weer in suspensie te brengen. Deze bevindingen benadrukken dat de biologische factoren die de uitstoot van broeikasgassen uit zoetwater beïnvloeden, afhankelijk zijn van de context, en dat het negeren ervan het risico op systematische fouten in schattingen van de koolstofbalans met zich meebrengt.
Lucía Cabrera-Lamanna werd in 1992 geboren in Montevideo, Uruguay. Ze behaalde haar bachelordiploma in de biologische wetenschappen en haar masterdiploma in de geowetenschappen aan respectievelijk de Universidad de la República en CURE (Uruguay). Haar masteronderzoek richtte zich op oevervegetatie als een op de natuur gebaseerde oplossing om de afvoer van nutriënten vanuit de landbouw naar zoetwaterecosystemen te beperken. Vervolgens werkte ze in Turkije aan ecologische monitoring van kleine waterlichamen en de effecten van verzilting op ondiepe meren. In 2022 verhuisde ze naar Nederland om haar doctoraat te behalen aan de afdeling Ecologie van de Radboud Universiteit, onder begeleiding van prof. Sarian Kosten. Haar promotieonderzoek richtte zich op de biologische factoren die de uitstoot van broeikasgassen uit zoetwaterecosystemen beïnvloeden, met een focus op bioturbatie en methaandynamiek. Haar onderzoeksinteresses omvatten zoetwaterecologie, biogeochemie en de rol van binnenwateren in de mondiale koolstofcyclus.