Dit proefschrift gaat uit van de veronderstelling dat er verschillen in perceptie kunnen bestaan die niet aan de orde komen tijdens ontmoetingen tussen Nederlandse zorgverleners en Turks-Nederlandse patiënten. Het richt zich op 1) verschillende percepties van ontmoetingen tussen huisarts en patiënt, 2) verschillen in wat wordt gezien als oorzaken van psychische problemen en 3) de manieren waarop deze problemen emotioneel worden uitgedrukt. Deze verschillen in perceptie, die worden veroorzaakt door verschillen in socialisatie (culturele verschillen), worden vaak niet gecommuniceerd tijdens ontmoetingen en kunnen leiden tot latente conflicten tussen zorgverleners en patiënten. Dit proefschrift rapporteert een kwalitatief onderzoek naar latente conflicten tussen Turks-Nederlandse patiënten en Nederlandse (geestelijke) gezondheidswerkers. Het onderzoek hanteerde een interdisciplinaire benadering van medische communicatie en putte uit de vakgebieden interculturele gezondheidscommunicatie, transculturele psychiatrie, volksgezondheid en de sociologie van emoties. Het leverde belangrijke inzichten op in latente conflicten tijdens interculturele ontmoetingen, met implicaties voor de wetenschappelijke literatuur, het beleid en de klinische praktijk. Het doel van dit onderzoek was om tot een beter begrip van deze conflicten te komen en zo de cultureel responsieve geestelijke gezondheidszorg te verbeteren.
Iclal Yildiz (1991) heeft een masterdiploma in communicatie- en informatiewetenschappen met een specialisatie in internationale bedrijfscommunicatie van de Radboud Universiteit. In 2019 begon ze haar promotieonderzoek naar latente conflicten tussen Turks-Nederlandse patiënten en Nederlandse zorgprofessionals. Haar promotiewerk is gepubliceerd in toonaangevende tijdschriften op het gebied van gezondheidscommunicatie en kwalitatief onderzoek naar gezondheid en welzijn. Wat onderzoek betreft, is Iclal geïnteresseerd in het verder bestuderen van hoe zorgverleners interculturele communicatiekloven kunnen overbruggen en hoe zij hun communicatieve vaardigheden verder kunnen verbeteren om tegemoet te komen aan de behoeften van een steeds diverser wordende patiëntenpopulatie.