Waaruit bestaat materie en waarom verzetten fysieke lichamen zich tegen beweging? Deze vragen stonden centraal in het wetenschappelijke debat in de zeventiende eeuw, toen de moderne natuurkunde vorm kreeg. Dit proefschrift onderzoekt hoe de polymath Gottfried Wilhelm Leibniz gedurende zijn carrière zijn antwoorden op deze problemen ontwikkelde. Door zowel bekende teksten als niet eerder gepubliceerde manuscripten te onderzoeken, reconstrueert de studie hoe Leibniz van vroege atomistische ideeën naar een dynamische beschrijving van materie kwam. Volgens deze visie is materie niet louter uitgestrekt of inert, maar bezit zij een innerlijke neiging om beweging en verandering te weerstaan. Het proefschrift laat zien hoe dit idee geleidelijk aan vorm kreeg door Leibniz' betrokkenheid bij teksten, experimenten en wetenschappelijke instellingen. Het belicht zijn betrokkenheid bij de ideeën van bekende figuren als Hobbes, Gassendi, Huygens en Newton, maar ook bij een reeks minder bekende auteurs die een cruciale rol speelden in het vormgeven van deze debatten. De studie biedt ook een nieuw perspectief op Leibniz' complexe relatie met de mechanische filosofie en de Aristotelische traditie, en laat zien hoe hij op creatieve wijze geërfde concepten herwerkte om zich strategisch te positioneren binnen het filosofische en wetenschappelijke landschap van zijn tijd. Meer in het algemeen werpt het onderzoek een nieuw licht op de evolutie van de vroegmoderne natuurfilosofie en op haar relatie met de metafysica in de zeventiende eeuw.
Omar Hraoui behaalde zowel zijn bachelor (2019) als zijn master (2022) in de filosofie aan de Universiteit van Milaan. In 2022 voltooide hij een onderzoeksstage bij het Centrum voor de Geschiedenis van de Filosofie en Wetenschap aan de Radboud Universiteit Nijmegen. In september 2022 begon hij aan een doctoraat in een gezamenlijk opleidingsprogramma van de Ca' Foscari Universiteit van Venetië en de Radboud Universiteit Nijmegen, waar hij werkt aan een proefschrift over de materie-theorie van Gottfried Wilhelm Leibniz. Hij heeft gepubliceerd over de natuurfilosofie van de zeventiende eeuw, met bijzondere aandacht voor materie-theorieën en voor de relatie tussen corpusculaire en mechanische filosofieën en de Aristotelische traditie.