Dit proefschrift onderzoekt drie belangrijke uitdagingen in de behandeling van heupfracturen: de keuze tussen een totale heupprothese en een kophalsprothese, de keuze tussen een heupprothese en interne fixatie en de keuze tussen een operatieve of niet-operatieve behandeling bij kwetsbare ouderen. De resultaten laten zien dat een kophalsprothese ook bij relatief jonge ouderen een geschikte behandeloptie kan zijn en dat routinematige postoperatieve follow-up na een kophalsprothese weinig meerwaarde heeft. Daarnaast blijkt dat een totale heupprothese na gefaalde osteosynthese vergelijkbare resultaten geeft als een primair geplaatste heupprothese na een collumfractuur, hoewel het infectierisico iets hoger is. Verder werd een hoger risico op falen gevonden bij het TFNA-implantaat ten opzichte van de Gamma3-pen. Tot slot toont dit proefschrift aan dat een niet-operatieve behandeling, na zorgvuldige gezamenlijke besluitvorming, een passende optie kan zijn voor zeer kwetsbare ouderen bij wie een operatie geen duidelijke meerwaarde biedt.
Peter Schmitz (1992) studeerde Geneeskunde aan de Radboud Universiteit Nijmegen en studeerde af in 2018. Na zijn werkzaamheden als basisarts orthopedie in het Elkerliek Ziekenhuis en Rijnstate Ziekenhuis startte hij de opleiding tot orthopedisch chirurg. Tijdens zijn opleiding verrichtte hij promotieonderzoek naar de behandeling van heupfracturen. In 2026 rondt hij zijn opleiding af.