Voor het tekenen van een rechte lijn van A naar B heb je een liniaal nodig. Maar hoe teken je een willekeurige lijn van A naar B? En hoe ziet die er dan uit? Het onderzoek van Bart Zonneveld gaat nog een stapje verder. In plaats van willekeurige lijnen, beschrijft hij willekeurige oppervlakken. Om preciezer te zijn: willekeurige oppervlakken met constante interne kromming. Deze oppervlakken hebben relatief simpele binnenkant, maar wilde, fractale randen. Hoe beschrijf je nu deze willekeurige oppervlakken? Bart laat in zijn proefschrift twee methoden zien: in de eerste methode wordt het oppervlak opgebouwd uit zogenaamde ‘pairs of pants’, broeken dus. Dit zijn oppervlakken met drie randen, net zoals je broek. Door deze broeken aan elkaar te ‘naaien’ kun je ingewikkeldere oppervlakken maken. En door willekeurig te naaien, krijg je ook willekeurige oppervlakken. De tweede methode is ingewikkelder, maar wel wiskundig krachtiger: Bart laat zien dat willekeurige oppervlakken 1-op-1 te relateren zijn aan willekeurige boomstructuren. Omdat deze boomstructuren al uitgebreid wiskundig onderzocht zijn, kun je hiermee ook eigenschappen van de willekeurige oppervlakken bepalen. Dit onderzoek wordt gemotiveerd door een groot fundamenteel natuurkundig open vraagstuk: het combineren van kwantummechanica (willekeurigheid) en zwaartekracht (geometrie, dus oppervlakken).
Bart Zonneveld groeide op in Amsterdam en kwam in 2015 naar Nijmegen om daar Natuurkunde te studeren. Daar was hij met name geïnteresseerd in de fundamentele vraagstukken. Tijdens zijn studie deed hij onderzoek naar kwantumzwaartekracht en kwantummechanica in gekromde ruimtes. In 2021 begon Bart met een PhD-traject onder begeleiding van dr. Timothy Budd. Naast het doen van onderzoek was Bart ook actief als docent en als ploegleider van de interne brandweerploeg van de universiteit. Inmiddels doet Bart totaal andere werkzaamheden. Sinds februari 2026 is Bart begonnen als beleidsmedewerker cyberweerbaarheid bij het Ministerie van Infrastructuur en Waterstaat. De verdediging van zijn proefschrift is dus nog het laatste onderdeed van zijn wetenschappelijke carrière.