Mijn manier om dingen alsnog beter te weten is ze te onderzoeken. In de praktijk, gewoon door het te doen. Maar ook door bij te leren. Dus ben ik vorig jaar gestart als #TeacherinResidence bij Nolai. Dicht bij het vuur en praktisch. Ook start ik binnenkort met een bijscholing over de psychologische aspecten van grote maatschappelijke uitdagingen zoals AI.
Wat mij verbaasde was dat het verplichte lesmateriaal voor het AI-gedeelte van de opleiding een boek uit 2014 was. Met verwijzingen naar artikelen geschreven in de jaren 90. Van de vorige eeuw! Hoe kon een boek dat al ruim 10 jaar oud was mij nieuwe dingen leren over AI? Toen bestond #ChatGPT nog helemaal niet. Alles wat daarin stond was toch hartstikke achterhaald?
Voor mij als docent is #AI nieuw, maar het heeft invloed op mijn #lespraktijk. Ik voel me in het nauw gedreven en wil nú oplossingen.
Gelukkig staan er voldoende experts klaar die me de nieuwste trucjes kunnen vertellen, waarmee ik direct aan de slag kan. Een quick fix. Dat voelt goed. Daarmee heb ik weer controle. En dat is een hele begrijpelijke reactie, maar levert het ook op wat ik nodig heb op de lange termijn?
