Tot je erachter komt dat die 40 uur alleen over de universiteit gaan. Wel de belangrijkste 40 uur van de week, maar zeker niet de enige. Want daarnaast verschijnt er opeens een heel nieuw vakkenpakket waar niemand je officieel voor inschrijft: het volwassen leven. En het moeilijke is dat niemand je vertelt wat prioriteit heeft – dat moet je zelf kiezen. En dat betekent ook: voor jezelf kiezen.
Je bent 18, je hebt nog nooit een fornuis aangeraakt, ineens is “avondeten” niet iets dat vanzelf ontstaat, en dat keukenkastje lijkt zich ook niet mysterieus te vullen. Dan komen je huisgenoten uit het studentenhuis langs met de echte klassiekers: er moet toch wel worden schoongemaakt (als je hen moet geloven), boodschappen moeten worden gedaan, en je was mag toch wel echt even opgeruimd worden. En tussendoor, in die 168 uur van je week, houd je na werk, je opleiding, schoonmaken en slaap nog maar 46 uur over om óók nog even je “studentenleven” te beginnen.
Gelukkig houdt het daar niet op: dit is ook het moment om je sociale leven te starten en misschien zelfs te gaan sporten bij een sportvereniging? En omdat je, na het sporten en je vrienden zien, nog zo’n 30 uur over hebt, ga je natuurlijk ook even langs de borrel van de studievereniging. Voor je het weet vliegen die 26 uur die je na de borrel overhoudt voorbij. Niet omdat je ze kwijt bent, maar omdat je mensen leert kennen en je je echt onderdeel voelt van de bètafaculteit. Want al die studenten die zich inzetten voor onze studieverenigingen, medezeggenschap en commissies hebben óók ooit die rekensom gemaakt en besloten dat het die overgebleven uren waard is. Waar ik persoonlijk bijzonder dankbaar voor ben.
Ik denk dan ook dat de universiteit de plek is om jezelf te ontwikkelen: je leert organiseren, samenwerken, plannen en verantwoordelijkheid dragen op een hele nieuwe manier. Je ontmoet zoveel mensen die een indruk achterlaten en je wordt eindelijk “volwassen”. Door verenigingen, bestuursjaren en alles eromheen heb ik ervaring opgedaan waar ik nog steeds iets aan heb. Maar ik heb ook geleerd dat ontwikkelen niet alleen gaat over méér doen, maar soms juist over bewust kiezen wat je laat liggen.
Er is dus één ding dat nog belangrijker is dan al deze ervaringen opdoen: kiezen. Het is prachtig dat het studentenleven zoveel vrijheid biedt: verenigingen, commissies, sport en borrels. Maar juist die vrijheid kan overweldigend worden. Echt volwassen worden is de kunst om je 168 uur niet helemaal vol te plannen, maar bewust ruimte voor jezelf te laten. Om soms ook nee te zeggen, juist zodat je meer ruimte hebt, fysiek en mentaal, om dingen te doen die je wél leuk vindt. Het studentenleven is het krijgen van 168 uur, en ondanks alle opties die je krijgt: niet vergeten dat voor jezelf kiezen óók een keuze is.
