Perfectionisme is een geweldige eigenschap. Het kan je helpen om boven jezelf uit te stijgen en ongekende vooruitgang te boeken, waarna je trots kunt terugkijken op een bevredigend resultaat. Streven naar excellentie kan hand in hand gaan met een flexibele houding, openstaan voor alternatieve ideeën, een speelse aanpak, met plezier in het proces van groei dat je doormaakt. Maar perfectionisme kan ook een obsessief randje krijgen. Het eindresultaat moet perfect zijn, je wilt onderweg geen fouten maken en bent bang dat anderen je anders incompetent of dom zullen vinden. Deze vreugdeloze, dwangmatige vorm werkt eerder verlammend op je productiviteit en creativiteit. En laten we wel wezen: het torpedeert ook best effectief je gevoel van welzijn.
Een goede vraag dus: wat is genoeg? Is het nodig, is het wenselijk het leven te optimaliseren? Moet het beter, sneller, meeslepender?
Misschien…
hoef ik geen 9 te halen voor mijn essay.
hoef ik niet naar de verjaardag van die neef die ik bijna nooit zie.
hoef ik geen veel te dure haver-oreo-cappuccino bij die coffee bar.
hoef ik niet 4x per week te sporten.
hoef ik niet direct op berichtjes te antwoorden.
hoef ik überhaupt niet op alle berichten te antwoorden.
hoef ik vandaag niet te stofzuigen.
hoef ik niet dertig recepten op mijn telefoon te lezen voor ik besluit wat voor ovenschotel ik maak.
hoef ik niet nog meer nieuwe boeken toe te voegen aan de stapel ongelezen werken op mijn nachtkastje.
hoef ik niet tot het einde te blijven op een feest.
hoef ik niet nog een paar sneakers.
hoef ik deze serie niet af te kijken.
hoef ik niet alles tot in de details uit te praten na een ruzie.
hoef ik niet door iedereen aardig gevonden te worden.
hoef ik mijn socials niet bij te houden.
hoef ik niet zes uur per dag achter een scherm te zitten.
hoef ik geen perfecte presentatie te geven.
hoef ik me niet continu gelukkig te voelen.
hoef ik altijd een sprankelende gesprekspartner te zijn.
hoef ik niet precies met het juiste advies te komen.
hoef ik niet te weten waar ik met mijn leven naartoe wil.
hoef ik dit nu niet te doen.
hoef IK dit nu niet te doen.
hoef ik DIT nu niet te doen.
hoef ik dit NU niet te doen.
‘Als je goed om je heen kijkt zie je dat alles gekleurd is’, spoort een muurgedicht van K. Schippers de Nijmegenaar aan wanneer die langs de Arsenaalplaats loopt. Goed advies bij een vol en overprikkeld brein, bevestigt ook neurowetenschapper Boris Konrad. Sta even stil. Adem diep in en uit. Kijk om je heen en verwonder je over wat je ziet, voelt, ruikt, hoort. Verplaats je aandacht regelmatig naar je lijf en je omgeving en breng je hoofd tot rust. Mooi dat je tijdens de Wellbeing Weeks allerlei manieren hiertoe kunt verkennen en kunt experimenteren, spelen en ontdekken wat voor jou werkt.
Tips (Waarom deze? Waarom niet meer? Waarom geen podcast, film, expositie? Wordt echt iedereen hier blij van? Wat als ik morgen veel betere tips bedenk? En overmorgen? Dat gaat vast gebeuren. Dat is waarschijnlijk niet het einde van mijn wereld):
- Matt Haig, The Comfort Book. - “Curiosity and passion are the enemies of anxiety. Even when I fell into anxiety, if I get curious enough about something outside of me it can help pull me out. Music, art, film, nature, conversation, words. Find passion as large as your fear. The way out of your mind is via the world.”
- Jezelf uit je comfort zone trekken? Volg op het RSC een ticketuur Kickboksen, Mindfulness, Mobility break, Schaatsen, Tekenen/schilderen, Yoga of iets anders wat jou uit je hoofd en in je lichaam brengt.
- Geen tijd om te experimenteren, spelen en ontdekken? Doe een digitale detox en laat je telefoon een paar dagen thuis. Kan je zomaar een uur of vier tijdwinst opleveren.
- Het album Sleep van Max Richter.
- Vraag eens in de pauze van een college aan degene naast je of aan je docent: heb jij wel eens last van perfectionisme? Hoe ga jij ermee om?
