Het onderzoek van Wilco Verberk richt zich op hoe dieren omgaan met veranderingen in temperatuur en zuurstof om te verklaren waarom soorten leven waar ze leven. Aangezien meer dan 99% van de dieren ectothermen zijn, is hun lichaamstemperatuur – en dus hun groei, overleving en voortplanting – afhankelijk van de omgevingstemperatuur. Zuurstof voegt daar nog een extra dimensie aan toe: het stimuleert de energieproductie, maar kan niet worden opgeslagen, waardoor vraag en aanbod in een delicate balans verkeren. Door te bestuderen hoe veranderingen in temperatuur deze balans verstoren, wil Verberk algemene principes ontdekken die de verspreiding van soorten en hun reacties op veranderingen in het milieu voorspellen.
Ik zoek naar universele principes die voor alle soorten gelden – levensregels die ons helpen patronen te voorspellen zonder elk organisme in detail te bestuderen.
Over Wilco Verberk
Dr. Wilco Verberk (1976, Oploo) begon zijn academische carrière aan de Radboud Universiteit, waar hij in 2000 cum laude afstudeerde in de biologie. Hij bleef aan de Radboud Universiteit om zijn promotieonderzoek in aquatische ecologie te doen. In 2008 voltooide hij zijn proefschrift Matching species to a changing landscape, een onderzoek naar de effecten van herstelmaatregelen in een hoogveenlandschap op het onderwaterleven.
Verberk voerde zijn promotieonderzoek uit terwijl hij als projectleider werkzaam was bij de Stichting Bargerveen, gevestigd op de campus. Daarna ontving Verberk een NWO-Rubicon-beurs voor postdoctoraal onderzoek naar de opwarming bij waterdieren (2009-2012). Vervolgens keerde hij terug naar de Radboud Universiteit en nam hij in 2012 de functie van universitair docent op zich. Verberk verdeelde zijn tijd tussen lesgeven (systeembiologie, biodiversiteit, alpine ecologie) en het voortzetten van zijn onderzoek naar ecofysiologische reacties en eigenschappen.
Tijdens zijn carrière ontving Verberk verschillende onderscheidingen en beurzen, zoals de Nederlandse Zoölogieprijs van de Koninklijke Nederlandse Zoölogische Vereniging (2020), een NWO VIDI-beurs (2016), de 1e plaats bij de Young Scientist Award voor de categorie Dieren (2011), de Marie-Curie-beurs (2010) en de Hans Esselink-prijs van Natuurplaza (2010). Naast zijn academische prestaties bekleedt hij een bijzondere functie als vader van Saar (2005), Toon (2007), Guus (2010) en Koos (2014).