Zoek in de site...

Reis en leer!

Het kan verkeren. In een eerder blog schreef ik over de obstakels die door de wetgever opgeworpen zijn om buitenschoolse activiteiten te organiseren. Het grootste struikelblok is dat je ouders niet mag verplichten om een geldelijke bijdrage te leveren. Op een financiële strop zit geen schoolbestuur te wachten, met als gevolg een rem op uitstapjes en reizen. Maar toch: door de vasthoudendheid van de organiserende docent en de welwillend betalende ouders gaf onze school groen licht voor de Gardareis voor de leerlingen van vwo 4. De vreugde was zo groot dat zelfs corona geen roet in het eten durfde te gooien. Op 18 april gingen we, alsof het de normaalste zaak van de wereld was, met de vlam in de pijp door de best wel eindeloze nacht richting Italië.

Ná eerst afscheid genomen te hebben, welteverstaan. Een slag op een schouder, een wangschampende kus, een uitbundige zwaai, twee keer terug voor nog een knuffel, een aai voor de hond, laatste adviezen: met het uitzwaaien is het sociale leerproces gestart, zeker voor deze leerlingen voor wie twee jaar lang veel activiteiten op een laag pitje hebben gestaan.
Vanaf nu zonder de hulp van je ouder(s) zorgen dat je alle spullen bij je hebt (‘o neeeee, mijn portemonnee ligt nog in het huisje!’), samen met je huisgenoten voor het eten zorgen (‘jij had toch de tomaten gekocht?’ ‘ik heb echt gezegd dat ik geen komkommer lust!’) en de afwasbeurten regelen. Kwesties als ‘kun je spaghetti koken in spa rood?’ zullen proefondervindelijk beantwoord worden.

Op sociaal gebied is zo’n reis een soort snelkookpan. Vier dagen en nachten optrekken met klasgenoten zonder de mogelijkheid je even op je kamer terug te trekken, staat garant voor het opdoen van nieuwe ervaringen. Dat doet wat met je en leerlingen reageren daar verschillend op. Dit maakt het zo interessant en leerzaam voor de docenten. Verlegen kinderen nemen het voortouw bij de wandeling, grote monden uit de klas helpen met het regelen van de boodschappen, stoere gasten zijn zenuwachtig voor de bonte avond.
Je ziet een andere kant van je leerlingen die in de normale lessituatie vaak verborgen blijft. Het verfrist je blik en zorgt voor een gezonde update die je meeneemt terug de klas in.

Voor de leerling is het helemaal een ontdekkingstocht. Bij het beklimmen van de Monte Baldo (een stukje dan!) ontdekt de één dat hij écht geen conditie heeft, de ander dat hij het best hoog vindt, of hoe mooi een bloem in de sneeuw kan zijn. Een leerling die keihard huilt op de steile helling staat een uur later trots beneden en weet: ‘ik kan meer dan ik denk, ik kan over mijn grenzen heen gaan’. Een boost in zelfinzicht en zelfvertrouwen.

In het beste geval laat een reis met school de leerlingen reflecteren over hun eigen mogelijkheden, interesses, voorkeuren of vooroordelen en inspireert het hen om verder op hun ontdekkingstocht te gaan. Romeo en Julia blijkt opeens toch een serieuze optie voor de boekenlijst na het zien van het balkonnetje in Verona; kunstwerken van schilders die zich door Venetië hebben laten inspireren worden opgezocht, vergelijkingen tussen de arena in Verona en het Colosseum in Rome worden getrokken. Ontdekken dat je jezelf kunt redden biedt perspectieven voor het latere studentenleven op kamers. Belangrijke levenservaringen worden opgedaan.

Ook al is het niet in getallen zichtbaar te maken, dit ongrijpbare proces maakt een reis zo waardevol, naast alle mooie cultuur en natuur die de leerlingen hebben opgesnoven.

Laten we hopen dat er voor vele leerlingen de mogelijkheid weer (terug)komt om met klasgenoten de wereld buiten het klaslokaal te ontdekken en zo zichzelf te verrijken en steviger in hun schoenen te staan bij het maken van verdere keuzes in hun leven.