Patricia en Ariadna groeiden op in de Spaanse kustplaats Castelldefels, op slechts een kwartiertje rijden van Barcelona. In de zomer verbleven ze standaard bij hun oma Maribel omdat hun ouders dan aan het werk werken. Hun oma was een Spaanse vrouw die vooruitstrevend voor haar tijd was, maar de tijd in haar huis stil liet staan. ‘Ze had geen internet’, vertelt Patricia. ‘Haar huis stond vol boeken.’
National Geographic
Haar kleindochters hielden van lezen en konden zich verliezen in de vele boeken van hun oma. Het genre science fiction bleek direct hun favoriet. Verhalen vol met wetenschappelijke en technologische ontwikkelingen waar Patricia en Ariadna de een na de andere vraag over stelden.
Eén encyclopedie dat hun oma vol in het zicht had staan, viel de tweeling al helemaal op: National Geographic. Een editie over het universum, zo zagen de jonge Patricia en Ariadna direct aan de cover. Ariadna: ‘Onze oma had deze editie niet zo in de kijk staan vanwege de inhoud. Maar juist omdat ze kleursamenstelling prachtig vond. Ze schilderde en leerde ons in de zomer ook schilderen.’ Naast schilderen leerde ze de tweeling ook koken, naaien en vele andere dingen. Patricia: 'Het belangrijkste was dat ze ons de waarde van creatief denken in elk aspect van het leven bijbracht.'
Patricia en Ariadna kwamen enthousiast terug bij hun ouders. Ariadna: 'Omdat mijn zus en ik van lezen hielden, deden mijn ouders hun best om voor ons samen, indien mogelijk, één boek per maand te kopen.'
Naast lezen over het universum stelde de tweeling ook vele vragen aan hun leraren én aan elkaar: 'Bijvoorbeeld of het universum open of gesloten is', herinnert Ariadna zich. Toen ze elf jaar waren stelden ze talloze vragen over het universum ook aan de verantwoordelijke van een observatorium in de buurt van onze woonplaats, waar ze op schoolbezoek waren. 'Die onderwerpen konden we op die leeftijd niet begrjipen, maar het wekte wel onze interesse!'
Het was voor hen duidelijk: ze wilden onderzoeker worden en alles over het universum weten. Ariadna: ‘Dat baarde onze ouders ook zorgen. Ze vroegen zich hardop af: wat ga je dan doen na een studie Natuurkunde?’ Patricia: ‘Nou, wetenschapper worden. Het is cool dat we dat op zo'n jonge leeftijd al wisten!’ Ariadna: ‘Ze vonden het vooral erg dat we voor onze toekomstdromen Spanje zouden verlaten.’
Onafscheidelijk
Patricia en Ariadna waren als studenten onafscheidelijk. Ze kozen exact dezelfde vakken tijdens hun bachelor aan de Universiteit van Barcelona en werkten hard als onderwijzer om het onderwijs te kunnen betalen. Patricia: 'We werkten vier uur per dag naast onze studie. Toen we onze bachelor hadden afgerond, konden mijn ouders onze studie niet meer betalen. We zochten overal naar een baan, zelfs in supermarkten, maar hadden het geluk dat we een stageplaats vonden bij CERN, een Europese organisatie die fundamenteel onderzoek doet naar elementaire deeltjes. Gelukkig werden we allebei aangenomen als technische studenten bij CERN voor een jaar. Hoewel dit een stage was, was het salaris voldoende om wat geld te sparen.'
Al het spaargeld ging naar hun master. Ze vonden dezelfde master Theoretische en Wiskundige Natuurkunde in München, onafhankelijk van elkaar. Ariadna: 'We spraken af dat we ieder op zoek zouden gaan naar masteropleidingen die we leuk vonden en ons daarvoor zouden aanmelden, om ze vervolgens te vergelijken. Het bleek dat we ons allebei voor vijf masteropleidingen hadden aangemeld, waarvan er vier dezelfde waren.' 'We werden er allebei aangenomen, daar hadden we veel geluk mee!’, vertelt Patricia. Ariadna vult haar aan: ‘We waren het er allebei over eens dat verhuizen naar het buitenland altijd moeilijk is, vooral omdat je de mensen van wie je houdt mist. Soms heb je gewoon iemand nodig om mee te gaan wandelen. Het opbouwen van dat netwerk is in het begin erg moeilijk maar mijn zus en ik hadden in ieder geval elke keer elkaar als we verhuisden.'
Tijdens de tweejarige master blikten de tweelingzussen vooruit: waar kunnen ze na het behalen van de master een PhD volgen? Patricia: ‘Het liefst natuurlijk op een universiteit waar ze twee plekken aanbieden, al leek die gedroomde situatie niet realistisch’.
Tweeling op dezelfde afdeling
Ze kwamen uit in Nijmegen bij onderzoeker Béatrice Bonga, die onderzoek doet naar zwarte gaten. Precies hetgeen wat hen aantrok in de natuurkunde. ‘Al hadden we nog nooit van de Radboud Universiteit gehoord’, geeft Patricia eerlijk toe. ‘We gingen allebei bij Béatrice op gesprek. Er was eigenlijk maar één PhD-positie, maar ze vond ons allebei goed. Het lukte haar samen met haar collega Badri Krishnan om twee plekken op haar afdeling vrij te maken en ze nam ons allebei aan.’ Ariadna zegt lachend: ‘De man van Béatrice heeft ook een tweelingbroer, wellicht zorgde dat voor extra empathie.’
Wederom verhuisden de twee zussen samen naar een ander land, maar ditmaal was het nog moeilijker dan anders. In maart 2021 begonnen ze tijdens corona hun PhD aan de Radboud Universiteit. Ariadna: ‘Wij waren tot augustus dat jaar nog niet gevaccineerd. Toen de maatregelen minder streng waren, nam Béatrice ons gelijk mee op sleeptouw door Nijmegen. Ik was onder de indruk van de vele muurschilderingen in de stad.’
Hoewel Bonga de twee onderzoekers goed uit elkaar kon houden, was dit niet voor elke collega even vanzelfsprekend. ‘We kunnen ons talloze grappige situaties herinneren’, zegt Ariadna. ‘Maar de meeste collega’s werden onze vrienden. Dus zij konden ons prima uit elkaar houden.’
Patricia: 'Je merkt vaak wanneer iemand twijfelt over wie wie is, en dat zorgt voor grappige situaties.'
Ariadna: ‘Ook op conferenties komt het vaak voor dat ze Patricia bijvoorbeeld al hebben ontmoet, maar mij niet of andersom. Toen ik in Kopenhagen op een conferentie was, keek een jongen constant naar mij. Ik keek hem aan en vroeg me af: wie is hij? Hij heeft een Spaans accent, maar ik ken hem niet. Hij zei dat we al eens hadden gepraat, maar dat was dus met mijn tweelingzus.’
