Russische collega’s
Buruma begon met de motivatie voor zijn nieuwe boek: een ontmoeting met Russische collega’s in 2017. Het gesprek was buitengewoon boeiend omdat zij meer bleken te weten van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens dat Buruma zelf. Ze wezen hem op een belangrijk verschil in het hanteren van de wet: in Rusland is er sprake van rule by law; er is wel recht en het werkt ook, maar het is de machthebber die dat recht gebruikt om iemand vast te zetten of juist vrij te laten. Wij hebben rule of law: het recht staat boven de machthebber; ook hij/zij moet zich daaraan houden. Dat was de verbazing van de Russische collega’s: hoe is het zo gekomen bij jullie?
Geen vanzelfsprekendheid
Het boek is geconstrueerd rond de 5 hoofdcategorieën van de rechtsstaat: wetgeving, rechtsbescherming, trias politica, gelijkheid voor de wet, grondrechten. Te zeggen dat er daarin een steeds stijgende lijn aan te wijzen is, gaat volgens Buruma te ver: in de jaren ’90 ontstond er al een knikje, en nu zitten we in een fase waarin we moeten opletten dat het niet slechter wordt. Het boek is daarnaast opgehangen aan een aantal kinderenboeken. Niet omwille van de verhalen zelf, maar omdat zij vaak iets zeggen over de politieke sfeer en het algemeen gedachtengoed van een bepaalde tijd. En die zien we ook terug in het recht. Ligt de focus vooral op het toepassen van de wet, op ontwikkelingen in de samenleving, of op de autoriteit van wetgevers? Het algemeen gedachtengoed, de common sense, kan trouwens ook gevaarlijk zijn – bedenk de periode waarin de algemeen gedeelde opvatting was dat alles wat er verkeerd ging in het land de schuld van de joden was. Ook de rol van de rechters is in de tijd veranderd. We vinden het nu vanzelfsprekend dat het recht vooral draait om het voorkomen van slachtofferschap en persoonlijk verantwoording, terwijl nog niet zo lang geleden de persoonlijke vrijheid centraal stond. Deze verandering leidde tot een enorme uitbreiding van regelgeving. De conclusie, aldus Buruma, is dat er ook in het recht nooit iets vanzelfsprekend is. We staan op het punt van grote veranderingen, en dan is het de kunst om de hoop niet te verliezen.
Darth Vader
In de tien minuten die volgden, ging Becker in gesprek met Buruma. Het eerste dat hij wilde weten was: wat heeft de afbeelding op de cover met het boek te maken? Met een lach vertelde Buruma dat hij zich als rechter in de Hoge Raad soms precies zo voelde als de Paus die op de afbeelding advies krijgt van Darth Vader: hij snapte er helemaal niets van. Je krijgt advies van ongure types en je moet ook nog je eigen mening vormen. De rechtsstaat, vervolgde hij, is een evenwichtsoefening waarin de verhoudingen steeds veranderen. In sommige perioden ging het recht vooral om het bieden van bescherming tegen de grillen van een autoriteit. Tegenwoordig, denk aan de Toeslagenaffaire, lijkt dat perspectief weer wat terug te keren.