Zo zie ik Radboud - het verhaal van Harriët Reker

Portretfoto Harriët Reker
Warme omgang, hard systeem
Naam
Harriët Reker
Huidige functie
Beleidsmedewerker, adviseur, coach en trainer (HR - Expertisecentrum   Ontwikkeling)

Medewerkers en studenten blazen de waarden van de universiteit nieuw leven in. Dit is het verhaal van Harriët Reker,  beleidsmedewerker, adviseur, coach en trainer (HR - Expertisecentrum   Ontwikkeling).     

Ik denk dat het 25 jaar geleden is, toen   de universiteit 75 jaar bestond, dat ik heb   meegedaan met iets vergelijkbaars. Ook   toen spraken medewerkers in groepjes over   imago en identiteit. Het was grappig om, nu we   weer zoveel jaar bestaan, opnieuw mee te praten.   Destijds vond ik het heel leuk en nuttig, en   ook nu weer was het interessant om van anderen   te horen over de universiteit. Zelf ben ik de   laatste jaren wat minder positief. Ik vind dat er   veel verharding is, verzakelijking. Ik werk hier   al heel lang en heb het gevoel dat we vroeger   meer vertrouwen kregen, autonomer waren.   Nu is er meer controle en meer visie waar je   aan moet voldoen. Ik denk dat dat de tijdgeest   is. Wat er destijds werd besproken – en ook   nu weer – over waarden als naastenliefde,   respect   voor elkaar, rekening houden   met elkaar en vooral de emancipatiegedachte,   betekent veel voor mij.   Aan het begin van de dialoog   moest je de universiteit in één   woord beschrijven. Ik heb   ‘zakelijk’ gezegd. Dat was   anders dan wat de anderen   noemden. Ik was blij dat de   meesten in mijn groep van   twaalf mensen toch weer   die oude kernwaarden,   zoals oog hebben voor   elkaar, belangrijk vonden. Ook   vond ik het fijn om te horen dat   het op andere plekken nog steeds   zo gezien, gevoeld en ervaren   wordt. Op mijn wat afwijkende   geluid werd open gereageerd.   Volgens mij was er ook wel iets van herkenning,   dat er door de jaren heen toch wat veranderd   is. Ik denk dat er vooral iets van een tijdgeest   binnensijpelt en dat daardoor verzakelijking   merkbaar is.   Het basisgevoel van ‘we zijn een fijne universiteit   waar we oog hebben voor elkaar’ blijken de   meesten nog wel zo te ervaren. Dat gaf me uiteindelijk   toch een goed gevoel. In mijn werk als   coach bij HR zie ik dat mensen vaak heel loyaal   zijn. Terwijl andersom de universiteit als werkgever   soms keihard is als mensen ziek zijn en   niet meer terug kunnen naar hun plek. Dan   zijn ze al ver in de vijftig en krijgen ze outplacement.   Dat past toch niet bij wie we als universiteit   willen zijn? Dan ga je toch juist moeite   doen om zo’n medewerker, die buiten de deur   heel weinig kans maakt om nog iets passends   te vinden, binnenboord te houden? Die hardheid,   die ik soms ook zie in de manier van leidinggeven,   staat voor mij haaks op wat mensen   kennelijk ervaren. Dat is misschien wat me   het meest dwars zit: dat de omgang tussen   mensen nog steeds warm, vriendelijk en hartelijk   is, maar dat het systeem soms best hard   kan zijn.

- Harriët Reker